อสู้ที่ไม่รู้ความแตกต่างทางฝีมือเท่ากับรนหาที่ตาย” มือของชายหนุ่มกลายเป็นกรงเล็บมังกร รับกระบี่ของอันหลินไว้อย่างง่ายดาย
เขาอ้าปากแล้วพ่นลม คมกระบี่สายลมก็ก่อตัวขึ้นกลางอากาศ
คมกระบี่ที่แฝงด้วยพลังสายเลือดมังกรที่น่ากลัว เข้ามาประชิดในพริบตา ทำเอาอันหลินที่อยู่ตรงหน้ากระอักเลือดและกระเด็นออกไป
ชายหนุ่มยืนมือไพล่หลัง อานุภาพของมังกรแผ่กระจาย จดจ้องทุกคนที่อยู่ไม่ไกลอย่างเย้ยหยัน “เขาอ่อนแอเกินไป พวกเจ้าเข้ามาพร้อมกันเลย”
ต้าไป๋กับเจ้าอัปลักษณ์สบตากัน คว้าตัวอันหลินที่กระอักเลือดนอนบนพื้นขึ้น สาวเท้าแล้ววิ่งหนีทันที
สวีเสี่ยวหลานปล่อยกำแพงไฟสูงสามจั้ง เจิดจ้าอย่างยิ่ง บดบังสายตาของชายหนุ่ม
ภายในตำหนัก เสียงสนทนาเบาลงเรื่อยๆ
“ปล่อยข้านะ เป็นผู้ชายห้ามขี้ขลาด ข้ารู้สึกว่าเนื้อตัวเปี่ยมด้วยพลัง ข้ายังสู้ได้…”
“หยุดพูดได้แล้ว ให้ตายสิ ข้าไม่มีเจ้านายปัญญาอ่อนแบบนี้ โฮ่ง!”
“อันหลิน เจ้าใจเย็นๆ ก่อน ข้าขอตรวจดูก่อนว่าสมองเจ้าเป็นอะไรหรือไม่…”
…
พอกำแพงไฟสลายหายไป ทุกคนก็หายลับไปในตำหนักแล้ว
ชายหนุ่ม “… ใช้ไม่ได้!”
