ั่นเทา “สำเร็จแล้ว…นี่เป็นเค้าลางของมรดกสำเร็จ!”
ไม่นานพันธนาการไร้รูปร่างที่ผูกมัดชุนหนานไว้ก็อันตรธานหายไปโดยพลัน
เขาแหงนหน้าระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น น้ำตาไหลออกจากหางตา “ในที่สุดข้าก็เป็นอิสระสักที ฮ่าๆ ๆ ๆ…”
ดวงตาของสวีเสี่ยวหลานสุกใส จ้องอันหลินอย่างตกใจ “นี่เป็นมรดกศาสตร์ปรุงยาจริงๆ มรดกระบุว่าเป็นระดับเทพนิรมิต จึงจะรับมรดกทั้งหมดได้ แต่ระดับสมฤทัยอย่างข้าจู่ๆ ก็มีเค้าลางจะทะลวงสู่ระดับรวมปราณ…”
“ท่านอาจารย์เสิ่นอิง ศิษย์ขอคารวะ” สวีเสี่ยวหลานคำนับป้ายวิญญาณที่อยู่ใจกลางตำหนักชิงจืออย่างนอบน้อม
เมื่อรับมรดกแล้ว จึงมีความสัมพันธ์ศิษย์และอาจารย์
ก็เป็นเหมือนที่อันหลินไว้อาลัยให้กับระบบของตนทุกเมื่อเชื่อวัน หลักการเดียวกัน
ผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดชุนหนานก็ถือว่าสงบสติอารมณ์ได้แล้ว
เขาเช็ดน้ำตา พูดกับอันหลินและสวีเสี่ยวหลานว่า “ข้าก็จะไปจากที่นี่แล้ว เจ้ากับข้าพบกันที่นี่ก็นับเป็นวาสนาอย่างหนึ่ง ข้าจะขอพูดอะไรกับพวกเจ้าหน่อย ตำหนักแห่งสวรรค์อันตรายมาก แม้สมบัติข้างในจะล่อตาล่อใจที่สุด แต่ก็อันตรายที่สุดเหมือนกัน”
“นักพรตที่เข้ามาในสุสานมังกรเหมันต์ พวกเจ้าเป็นกลุ่มที่สาม นักพรตสองกลุ่มแรกไม่ได้มาหาข้า แต่ไปที่ตำหนักแห่งสวรรค์ จากนั้นพวกเขาก็อยู่ที่นั่นไปตลอดกาล…”
พอพูดจบ ชุนหนานก็เดินทะลุประตูแสงไป จากสุสานแห่งนี้ไปอย่างสิ้นเชิง
อันหลินกับสวีเสี่ยวหลานสบตากัน พวกเขารู้ว่าตำหนัก
