อย่างออดอ้อน เลียเลือดสีทองบนหัวไหล่แล้วพูดอย่างฉอเลาะว่า “เป็นเซียนกระบี่ดีๆ ไม่ชอบ ต้องการมรดกแห่งเพลิงไปทำไม แต่อดพูดไม่ได้ว่าข้าชอบใจมาก เหนือกว่าหมาตัวผู้ตัวนั้นเยอะเลย”
ต้าไป๋น้ำตาไหลไม่หยุด “โฮ่ง! ขอร้องล่ะ อย่าเอาแต่พูดว่าข้าใช้ไม่ได้ได้ไหม…”
“ข้าขอลองบ้าง”
สวีเสี่ยวหลานปล่อยมังกรไฟหลายตัวออกมา พุ่งใส่เซี่ยเหนียวไปพร้อมกับกระบี่ที่ลอยขึ้นลง
เซี่ยเหนียวมองมังกรไฟที่กระโจนเข้ามา นัยน์ตาลุกวาว “นี่…นี่มันสายเลือดพญาหงส์!”
ตูม!
เปลวไฟระเบิดตูมตาม เซี่ยเหนียวตัวสั่นระริกท่ามกลางเปลวเพลิง ครางกระเส่าด้วยความตื่นเต้น “อา…สบายจังเลย! กลิ่นที่คุ้นเคย ช่างเป็นรสชาติที่หอมหวาน…แรงกว่านี้หน่อย!”
“ตามที่เจ้าต้องการเลย!”
สวีเสี่ยวหลานตะโกนแล้วปล่อยปีกเปลวเพลิง
ร่างของนางกลายเป็นลำแสงเพลิง พุ่งไปฟันเซี่ยเหนียวที่มีไฟสีทองปกคลุมอย่างรวดเร็ว!
“อ๊าก!”
เมื่อถูกลำแสงฟาดฟัน เซี่ยเหนียวก็หวีดร้องดังลั่น ร่างเพลิงนอนแผ่บนพื้นอย่างอ่อนปวกเปียก
มันจ้องสวีเสี่ยวหลานด้วยนัยน์ตาหวานเยิ้ม พูดเสียงหวานว่า “ช่างเป็นเปลวไฟที่สุดยอดยิ่งนัก ข้าตกใจจนฉี่แทบเล็ดแล้ว ข้าชอบรสชาติของมัน…เจ้านี่แหละ แม่นางโฉมงามท่านนี้”
“เจ้านี่แหละมาสืบทอดวิถีแห่งเพลิงของสุสานมังกรเหมันต์ของข้า…”
