ง ย่างสามขุมไปหาเซี่ยเหนียวอย่างน่าเกรงขาม
เซี่ยเหนียวตาลุกวาวอย่างเกียจคร้าน “โอ้ เจ้านี่ดูท่าจะไม่เลว พอใช้…”
เจ้าอัปลักษณ์ไม่พูดพร่ำทำเพลง เงื้อกระบองเงินแล้วฟาดเซี่ยเหนียวอย่างแรง
ตูมๆ ๆ! พลังงานกระเพื่อมรุนแรง เคล้าด้วยเสียงครวญครางของเซี่ยเหนียว
“โอ้โฮ…สะใจจริงๆ ออกแรงหน่อย!”
“ฟาดตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้ ขยับไปทางนั้นหน่อย ตรงคอด้วย…”
เซี่ยเหนียวขยับร่างกายของตัวเอง เป็นฝ่ายเข้าหาเจ้าอัปลักษณ์ เปลวไฟสีทองกระเพื่อมซัดสาด ประหนึ่งว่าตื่นเต้นเหมือนกัน ไม่หวาดกลัวแม้แต่นิดเมื่อพบกับเพลิงสีดำของเจ้าอัปลักษณ์
ผ่านไปครู่หนึ่ง เจ้าอัปลักษณ์ก็หายใจหอบนอนแผ่บนพื้น
เซี่ยเหนียวเองก็ขยับร่างกายด้วยอากัปกิริยาที่พออกพอใจ พึมพำว่า “แรงนวดใช้ได้ทีเดียว ดีกว่าหมาตัวผู้อ่อนแรงตัวเมื่อครู่เยอะ เพียงแต่เพลิงสีดำกับมรดกแห่งเพลิงของข้าขัดแย้งกัน น่าเสียดาย…”
ต้าไป๋ถูกโจมตีอีกครั้ง น้ำตาอาบหน้า
ผู้ชายกลัวโดนผู้หญิงว่าใช้ไม่ได้ที่สุด กลัวผู้หญิงจะบอกว่าตนสู้ผู้ชายคนนั้นคนนี้ไม่ได้มากที่สุด
“ข้าเอง!”
อันหลินเองก็พร้อมปล่อยพลังแล้ว
“หมัดสะเทือนขุนเขาอัสนี!”
“อ๊าก…” เซี่ยเหนียวครวญคราง
“กระบี่แห่งสายลม!”
“โอ๊ย กระบี่อะไรของเจ้าเนี่ย ทำคนเขาเจ็บแล้วเนี่ย!” เซี่ยเหนียวครวญครางอีกครั้ง สีหน้าตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม แม้แต่เปลวไฟก็เคลื่อนไหวไปตามๆ กัน
…
ครู่หนึ่งอันหลินก็หายใจหอบนอนแผ่กับพื้น
เซี่ยเหนียวจ้องอันหลิน
