้องการก็ได้เลยหรือ” อันหลินสงบสติอารมณ์แล้วเอ่ยถาม
“จะง่ายแบบนี้ได้อย่างไร…” เซี่ยเหนียวกวาดตามองทุกคนแล้วพูดเอื่อยๆ ว่า “เอาอย่างนี้ พวกเจ้าใช้ท่าที่ภูมิใจที่สุดจัดการข้า ใครทำให้ข้าสะใจ ข้าจะยกมรดกให้คนนั้น”
อันหลิน “…”
สวีเสี่ยวหลาน “…”
เงื่อนไขที่ป่าเถื่อนแบบนี้ ใช้ได้จริงๆ เหรอ!
“ต้าไป๋ เจ้าอัปลักษณ์ พวกเจ้าลุยก่อน!” จู่ๆ อันหลินก็โพล่งขึ้นมา
ต้าไป๋เห็นว่าทุบตีได้ไม่มีค่าใช้จ่าย แถมยังจัดการสัตว์ปราณที่มีระดับสูงกว่าตัวเอง อยากรู้อยากลองนานแล้ว เมื่อได้ยินอันหลินพูดเช่นนี้ จึงรีบกระโจนใส่เซี่ยเหนียวแล้วโจมตีอย่างรุนแรงดัง ‘ปึกปัก’
พลังแห่งหมาป่าสวรรค์คืนชีพ อุ้งมือแฝงด้วยพลังที่ยิ่งใหญ่อย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ปล่อยลำแสงที่คมกริบ
เซี่ยเหนียวถูกต้าไป๋จัดการจนร้องครวญคราง “ออกแรงหน่อยสิ! โอ๊ย ไม่ได้กินข้าวหรือไง เจ้ายังเป็นหมาตัวผู้อยู่หรือไม่ หมาตัวผู้ไร้ประโยชน์ ออกแรงหน่อย…”
ผ่านไปครู่ใหญ่ ต้าไป๋ก็หายใจหอบ
เซียเหนียวยังคงทำท่าไม่พอใจ “จบแล้วหรือ”
หัวใจของต้าไป๋ปวดหนึบขึ้นมาทันที ราวกับถูกโจมตีอย่างแรง
มันเดินไปหาอันหลินอย่างหมดอาลัยตายอยาก ตกอยู่ในภวังค์เคลือบแคลงในตัวเอง “พี่อัน มีเม็ดงูสวรรค์อีกไหม ให้ข้าหน่อย ถึงจะไม่อยากยอมรับว่าข้าไร้ความสามารถ แต่ว่า…”
พูดอยู่ดีๆ ดวงตาต้าไป๋ก็ชุ่มน้ำตา เริ่มสะอึกสะอื้นเงียบๆ
อันหลิน “…”
“ข้าเอง!” เจ้าอัปลักษณ์ระเบิดบาเรียเพลิงสีดำของตัวเอ
