ะหลังได้คลุกคลีกับการบำเพ็ญเซียน ก็ยิ่งเคารพยำเกรงต่อมูลเหตุลึกลับเหล่านี้
ไม่นานก็มีประตูแสงสีขาวปรากฏขึ้นตรงใจกลางค่ายกล ไม่เห็นว่าข้างในคืออะไร
“หากไม่มีอำนาจของแผนที่ จะผ่านประตูบานนี้ไม่ได้ จับมือข้าเร็ว”
อันหลินพูดแล้วจับมือที่อ่อนนุ่มของสวีเสี่ยวหลานก้าวเข้าไปในประตูมิติ
สวีเสี่ยวหลานตื่นเต้นเล็กน้อย แต่ก็ไม่พูดอะไร ปล่อยให้อันหลินทำเช่นนี้
หลังเข้ามาในประตู สิ่งที่เข้ามาในคลองจักษุคือแดนพิศวงที่แยกตัวเป็นเอกเทศ
ท้องฟ้าเป็นสีขาว ไม่มีแผ่นดินเป็นรูปเป็นร่าง สิ่งที่แทนที่คือก้อนหินขนาดใหญ่มากมายที่ลอยอยู่กลางอากาศ
มีตำหนักหลังใหญ่โตอยู่เหนือก้อนหินทุกก้อน
“โอ้โห อลังการจังเลย ดูตำหนักเหล่านั้นสิ ที่นี่ต้องมีของดีแน่นอน!” อันหลินอดอุทานไม่ได้ ต้องรู้ว่าอย่างไรเขาก็เป็นบุรุษที่เคยไปท่องวังชิงมู่แล้ว
ตำหนักเหล่านี้หากมองจากภายนอก ไม่ด้อยไปกว่าตำหนักของวังชิงมู่เลยสักนิด วิจิตรตระการตา งดงามเรืองรอง โอ่อ่ายิ่งนัก ฉายความฟุ้งเฟ้อตามแบบฉบับ
สวีเสี่ยวหลานยิ้ม “ตำหนักเป็นก่ายกองเช่นนี้ เราจะไปหลังไหนก่อนล่ะ”
“เริ่มจากหลังที่ใกล้ที่สุดก่อน ค้นหาแบบปูพรม ริบของมีค่าให้หมด!” อันหลินพูดด้วยแววตาที่เป็นประกาย
เขานับตำหนักเหนือก้อนหินที่ลอยอยู่กลางเวหาโดยสายตา มีทั้งสิ้นยี่สิบสามหลัง รวมกับเศษก้อนหินทั้งน้อยใหญ่แล้วก่อเป็นรูปร่างที่มีความพิเศษ ละม้ายคล้ายคลึงกับมังกรที่เลื้อยคดเคี้ยว
ตำหนัก
