เงิน หอหยวนเป่า ร้านอาวุธอะไรเทือกนั้นอีกหรือไม่” อันหลินนัยน์ตาเป็นประกาย
สวีเสี่ยวหลานมุมปากกระตุก “เจ้าจะสร้างเรื่องอีกหรือ จะหาวัตถุบรรพกาลอีกหรือ”
“หึๆ เสี่ยวหลานนี่แหละที่เข้าใจข้า…” ดวงตาของอันหลินที่ได้ประโยชน์ฉายความตื่นเต้น
อันหลินจึงวิ่งเข้าหอขายของล้ำค่าทีละแห่ง เพื่อดูว่ามีคนอยากจะต้มเขาอีกหรือไม่
แต่ช่างน่าเสียดาย หอดิ้นทองเป็นหอชั้นหนึ่งของแคว้นเทียนเหอ สามารถรวบรวมวัตถุบรรพกาลถึงขั้นจัดกิจกรรมมีเพียงแห่งเดียว ทำให้อันหลินผิดหวังเหลือหลาย
เขานับของในแหวนมิติของตน มีจี้เทพสวรรค์ อาวุธป้องกันตัวขั้นสูงที่หลินจวิ้นจวิ้นให้มาก่อนหน้านี้ แผ่นแปะยาเซียนสองแผ่น โล่แห่งชัยชนะ แผนที่สุสานมังกรเหมันต์ ดวงใจแห่งสมุทร ยาวิญญาณมังกร กระบี่พิชิตมาร ตะปูข้ามมิติและถาดเจ็ดดาว
อืม ล้วนเป็นของที่ตัดใจขายไม่ได้
แล้วก็อีกแปดล้านสองแสนสองหมื่นหินวิญญาณที่เป็นเพียงตัวเลขสำหรับเขา…
“เมื่อมีเงินเยอะ ต่อให้ได้มาถึงหนึ่งล้านหินวิญญาณ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่รู้สึกดีใจมากมาย…” อันหลินแหงนหน้ามองฟ้าแล้วรำพึงรำพันอีกครั้ง
สวีเสี่ยวหลานถลึงตาใส่ชายหนุ่มข้างกาย เกิดอารมณ์อยากจะตบคนขึ้นมาชั่ววูบ
“เอ๊ะ จริงสิ เราไปล่าสมบัติกันเถอะ!” อันหลินทำท่าเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จู่ๆ ก็โพล่งขึ้นมา
“ล่าสมบัติหรือ” สวีเสี่ยวหลานเลิกคิ้วเล็กน้อย พูดเหน็บแนมว่า “เศรษฐีอันต้องกังวลว่าจะไม่มีของวัตถุล้ำค่าอีกหรือ เจ้ามีเงิ
