อันหลินกับสวีเสี่ยวหลานมาถึงสถานที่ที่เรียกว่าแท่นเทพนิรมิตโดยการนำทางของหลิวหั่ว
บนแท่นบูชาหินโบราณ วัตถุทั้งหลายทุกแสงสีขาวปกคลุม ลอยอยู่กลางอากาศ
นักพรตที่สวมชุดหรูหราหลายคนยืนอยู่บนแท่นบูชา จ้องมองสิ่งของเหล่านั้น บ้างก็ทำหน้าครุ่นคิด บ้างก็มีแววตาค้นหา
“หอดิ้นทองของเรามีประวัติมาหลายพันปีแล้ว จนถึงบัดนี้ ก็สะสมวัตถุบรรพกาลได้เพียงสามสิบห้าชิ้นเท่านั้น ทุกชิ้นที่นี่ล้วนมีมูลค่ามหาศาล รอคอยคนที่มีวาสนาต่อพวกมัน” หลิวหั่วอธิบายยิ้มๆ
อันหลินมองวัตถุที่ลอยล่องกลางอากาศเหล่านั้น ในใจก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน เริ่มก้าวเข้าไปหาแท่นหิน
ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีผู้หญิงโฉมงามสะคราญ ลักษณะสูงศักดิ์ สวมชุดสีแดงคนหนึ่งโพล่งขึ้นมาว่า “เหล่าจง ข้าต้องการโบราณวัตถุชิ้นนี้!”
ชายชราคนหนึ่งบนแท่นหินพยักหน้า ใช้วิธีพิเศษเปิดแสงสีขาวออก หยิบวัตถุโบราณให้หญิงชุดแดง
“ชายชราคนนั้นเป็นผู้พิทักษ์โบราณวัตถุของเรา นามว่าเหล่าจง สตรีผู้นั้นเป็นองค์หญิงรองแห่งราชวงศ์เหยียนเหอแห่งแคว้นเทียนเหอเรา นามว่าเหยียนเมิ่ง” หลิวหั่วแนะนำ
อันหลินตกใจเล็กน้อย ราชวงศ์เหยียนเหอเป็นหนึ่งในเก้าราชวงศ์ ไม่คิดว่าราชนิกุลจะมาเสี่ยงโชคที่มีด้วยเหมือนกัน
วัตถุโบราณที่เหยี่ยนเมิ่งเลือก เป็นกระสวยทองที่ดูเก่าแก่ไม่ธรรมดา
นางทำทุกวิถีทางอยากหลอมกระสวยทองชิ้นนี้ แต่กระสวยทองไร้การตอบสนอง
มีเพียงพลังงานเก่าแก่ แผ่ริ้วคลื่นเบาบางออกมาเป็นระล
