อกๆ อย่างต่อเนื่องเท่านั้น
หลิวหั่วกล่าวยิ้มๆ ว่า “สิ่งที่ถูกเรียกว่าวัตถุบรรพกาล ย่อมเป็นวัตถุที่มีปัญญา มันจะเลือกคนที่เข้าใจมันมากที่สุด ใช้กำลังครอบครองมันจะได้ผลลัพธ์ตรงกันข้าม หากลบล้างจิตวิญญาณทิ้งไป จะกลายเป็นเศษขยะทันที สุดท้ายก็ต้องขึ้นอยู่กับวาสนา…”
“เหอะ ของบ้าอะไรกันเนี่ย!” เหยียนเมิ่งวางกระสวยทองลงอย่างไม่สบอารมณ์ จากนั้นก็หยิบหินปราณออกจากแหวนมิติ ยื่นให้เหล่าจงแล้วไปเลือกวัตถุบรรพกาลชิ้นอื่นต่อ…
เมื่อเห็นภาพนี้ หลิวหั่วก็ส่ายหน้าแล้วหันมองอันหลิน พูดยิ้มๆ ว่า “สหายอันหลิน เจ้าจะลองดูหน่อยไหม จ่ายแค่หนึ่งหินปราณ เจ้าสามารถเลือกโบราณวัตถุได้ตามใจชอบเลย”
อันหลินพยักหน้า หนึ่งหมื่นหินวิญญาณต่อหนึ่งครั้ง ดูจากกำลังทรัพย์ในตอนนี้ของเขาแล้ว ถือว่าไม่เท่าใด ที่สำคัญต้องดูอัตราความสำเร็จ…
หลิวหั่วมองอันหลินสีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจกลับคิดอย่างร่าเริง ปลาอ้วนพีตัวนี้จะจ่ายเงินเท่าใดกันแน่…
ที่นี่มีแค่เศรษฐีตัวจริงเท่านั้นที่เข้ามาได้ ขณะเดียวกันก็เป็นโรงเชือดเศรษฐี ขอให้อันหลินเป็นคนโง่เงินหนาจะดีที่สุด ลองวัตถุบรรพกาลทั้งสามสิบห้าชิ้นให้ครบ เช่นนั้นหอดิ้นทองของพวกเขาก็จะมีรายได้ถึงสามแสนห้าหมื่นหินวิญญาณ และเขาก็จะได้ส่วนแบ่งถึงสามหมื่นห้าพันหินวิญญาณ แค่คิดก็มีความสุขแล้ว
“อันหลิน แค่ลองครั้งสองครั้งก็พอแล้ว อย่าสิ้นเปลืองเงิน” สวีเสี่ยวหลานกลัวว่าอันหลินจะอาศัยความมั่งคั่งเล่
