อ ไม่ใช้สมองเลย อายบ้างไหมเนี่ย”
แต่ทว่า เพิ่งสิ้นเสียงของเหยียนเมิ่ง พู่ห้อยหยกในมืออันหลินก็ส่องแสงสีครามเจิดจ้า
พลังมหาศาลดุจทะเลกว้าง กระเพื่อมไปทั่วบริเวณพร้อมกับกลิ่นอายเก่าแก่
อันหลินพบว่าพู่ห้อยหยกในมือเกิดสายใยวิเศษบางอย่างกับตนเอง มันเป็นการเชื่อมต่อทางจิตใจ พู่ห้อยหยกยอมรับเขาแล้ว!
เหยียนเมิ่งเบิกตากว้าง บัดนี้ปากที่หัวเราะเมื่อครู่นี้อ้ากว้าง ยัดแอปเปิลเข้าไปได้ทั้งลูก
เฮยมู่ หลิวหั่วและหวงสือก็ยืนนิ่งกับที่ จ้องพู่ห้อยหยกในมือของอันหลิงไม่วางตา
“เกิดอะไรขึ้น” เหล่าจงมองภาพตรงหน้า เนื้อตัวเริ่มสั่นเทาแล้วร้องเสียงหลง
ติ้ง พู่ห้อยหยกส่งเสียงดังกังวาน มันช่างเป็นความรู้สึกที่สบายอุรา เบาสบายและลิงโลดใจ
จากนั้นมันก็ลอยรอบอันหลินอย่างเริงร่า สุดท้ายก็มาคลอเคลียตรงหัวใจเขาอย่างแนบแน่น
ต่อให้คนโง่เห็นฉากนี้ ก็รู้ว่าพู่ห้อยหยกยอมรับเขาแล้วจริงๆ…
