ังแล้ว วางพู่ห้อยหยกลงอย่างเซื่องซึม
“ฮ่าๆ ๆ ถึงตาข้าแล้ว” อันหลินหยิบพู่ห้อยหยกขึ้นอย่างตื่นเต้น
เหยียนเมิ่งเหลือบมองอันหลินแล้วแสยะยิ้ม “ตื่นเต้นขนาดนี้ไปไย แม้แต่ข้ายังทำไม่ได้ เจ้ายังคิดจะหลอมมันอีกหรือ ฝันชัดๆ”
อันหลินไม่สนใจเจ้าคนวิปลาส กำพู่ห้อยหยกแล้วเริ่มตั้งใจวิเคราะห์
เขาหลอมตามวิธีดั้งเดิมก่อน เป็นอย่างที่คิด ไม่มีปฏิกิริยาเลยแม้แต่นิด
เหยียนเมิ่งหัวเราะดังลั่น
นางไม่ไปเลือกวัตถุบรรพกาลแล้ว มองดูอันหลินพยายามดิ้นรนอยู่ตรงนี้
วิชาญาณทิพย์!
นัยน์ตาของอันหลินกลายเป็นสีขาวโพลน นิ้วแตะพู่ห้อยหยก ข้อมูลนับไม่ถ้วนเริ่มหลั่งไหลเข้ามาในสมอง
‘ดวงใจแห่งสมุทร สร้างจากหัวใจของอิลลาว ศาสดาพยากรณ์แห่งทะเลตะวันตก มีพลังสั่งการอสูรทะเลตะวันตก ข้อบกพร่องคือ สูญเสียปัญญาไปตามกาลเวลาที่ผันผ่าน พลังงานติดขัดแห้งเหือด จำต้องสังเวยด้วยเลือด ใช้พลังธาตุน้ำ จะสามารถซ่อมแซมส่วนที่บกพร่องได้…’
ข้อมูลละเอียดขนาดนี้เชียวเหรอ! อันหลินตะลึงงัน
นี่ยังใช่วิชาญาณทิพย์ที่วิเคราะห์ได้แค่ว่าอร่อยหรือไม่อร่อยอยู่หรือเปล่า
วิชาญาณทิพย์น่าเชื่อถือขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร!
เขาสะกดกลั้นความสงสัย กัดนิ้วแล้วหยดเลือดลงบนพู่ห้อยหยกสีคราม ขณะเดียวกันก็ใช้พลังธาตุน้ำกับมันด้วย
เมื่อเหยียนเมิ่งเห็นการกระทำของอันหลินก็ชะงักไป จากนั้นก็ขำพรืด “ฮ่าๆ ๆ ใช้เลือดยืนยันตัวตนหรือ เจ้าคิดว่ากำลังทำพันธะสัญญากับสัตว์เลี้ยงอยู่หรื
