ณ ฐานป้องกันของสำนักเหวินกู่ หลิวซู่ซู่ทอดมองแดนทรายขาวอันไกลโพ้น ใจไม่อยู่กับร่องกับรอย
ช่องท้องของนางมีผ้าสีขาวพันอยู่ บาดแผลย้อมผ้าพันแผลบางส่วนเป็นสีแดงฉาน ดุจดอกเหมยที่ผลิบาน มันเป็นบาดแผลที่พลาดท่าถูกมดยักษ์แทงตอนที่ย่ำแดนทรายขาวเพื่อไล่ล่าเผ่าพันธุ์มด
ตอนนี้สะพานหมอกดำพังครืน สรวงสวรรค์ส่งข่าวมาว่า สงครามได้ยุติลงแล้ว
ส่วนนางและท่านพ่อ ก็คงต้องไปจากที่นี่แล้วกระมัง
เมืองหงเย่กลายเป็นเมืองร้างไปแล้ว คงจะไม่กลับไปในเร็วๆ วันนี้แล้ว พวกเขาควรจะไปที่ใด
ตีกองทัพมดจนแพ้พ่ายย่อยยับสำเร็จแล้ว นางกับพ่อก็นับว่าได้ล้างแค้นให้ครอบครัวแล้ว จิตใจสงบแล้ว แต่ไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้าจะเดินไปอย่างไร
นางกำกระบี่ในมือแน่น ใบหน้าขาวหยวกสะอาดตา เจือความกังวลและสับสนจางๆ
ผ่านไปครู่ใหญ่ ก็มีร่างหนึ่งเหินเวหามา
หลิวซู่ซู่แหงนหน้ามองแล้วสะดุ้งโหยง ความวิตกกังวลก็พลันอันตรธานหายไปจากใบหน้า อุทานขึ้นมาว่า “ผู้อาวุโสอันหลิน!”
“ฮาย หลิวซู่ซู่” อันหลินยังคงมีท่าทีสบายๆ เช่นเดิม
หลิวซู่ซู่เห็นหญิงสาวโฉมงามหยาดเยิ้มข้างกายเขา
หญิงคนนี้แลดูสูงศักดิ์ ชวนให้ชื่นชม
“ฮ่าๆ ๆ อันหลิน เจ้าเป็นผู้อาวุโสไปแล้วหรือ” หญิงคนนั้นแหย่หลังอันหลิน ยิ้มหน้าชื่นตาบาน สนิทสนมกันเหมือนเพื่อนสาวข้างบ้าน
“อะแฮ่ม…ให้เกียรติกันหน่อย…” อันหลินพูดเสียงเบา จากนั้นก็แนะนำทั้งสองฝ่ายให้รู้จักกัน “นี่เป็นเพื่อนของข้าชื่อสวีเสี่ยวหลาน ส่วน
