ณ หุบเหวหมื่นกาลี ที่ซึ่งถูกแสงตะวันทอดทิ้ง
ความมืดมนตลอดกาลเป็นหัวใจสำคัญของที่นี่ ไม่มีเวลา ไม่มีชีวิตชีวา มีเพียงภัยอันตรายและความเงียบสงัดที่ลึกล้ำที่สุด
ไม่มีใครรู้ว่าหุบเหวหมื่นกาลีลึกปานใด มันมีรอยแยกทั้งน้อยใหญ่มากเหลือคณานับตัดสลับกัน ไม่มีที่สิ้นสุด ผู้ที่มาผจญภัยในหุบเหวหมื่นกาลี ไม่มีใครไปถึงก้นเหว ตายอยู่ที่นี่ไม่น้อย
ทว่าภายในจุดที่ลึกที่สุดของหุบเหวหมื่นกาลี จู่ๆ ก็มีลำแสงสาดส่อง
มันเป็นลำแสงที่ละมุนละไม ซ้ำยังครอบจักรวาล หากมีใครจดจ้องมัน เขาคงคิดว่าตัวเองหลุดไปอยู่ในโลกอีกใบหนึ่ง
ปีศาจร้ายที่ยิ่งใหญ่นับไม่ถ้วน มารร้ายแห่งใต้พิภพล่าถอยเป็นพัลวัน ไม่มีแม้แต่ความกล้าจะประจันหน้ากับลำแสงเส้นนั้น
บุคคลที่นำแสงสว่างมาให้หุบเหวหมื่นกาลี เป็นบุรุษที่มีรูปโฉมเคร่งขรึม มีผมยาวสลวยสีเงิน เขาเป็นหนึ่งในจักรพรรดิที่มีศักดิ์สูงในสรวงสวรรค์ มีพระนามว่า จักรพรรดิดาวเหนือจื่อเวย ไม่เพียงแต่แตกฉานในพลังเซียนนับหมื่น ดูแลกฎธรรมชาติ หยั่งรู้ชะตาจักรวาล
จักรพรรดิจื่อเวยมายังบริเวณหนึ่งของหุบเหวหมื่นกาลี หลับตาลง ยืนนิ่งอยู่กับที่
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า หุบเหวกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง
“ออกมาเถอะ”
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด จู่ๆ เขาก็โพล่งขึ้นมา
เสียงทะลุมิติเข้าไปในความมืดมิดแห่งหนึ่ง
ท่ามกลางความมืด เกิดคลื่นกระเพื่อมขึ้นมาระลอกหนึ่ง
ร่างดำทะมึนดุจภาพมายาเริ่มปรากฏตัวตรงหน้าจักรพรรดิจื่
