ารเสียสละเพียงเท่ายังทำไม่ได้ พวกเจ้าจะดิ้นรนในแผ่นดินนี้ได้อย่างไร”
น้ำเสียงของเย่ตี้ยังคงเรื่อยเฉื่อย แต่ทุกประโยค ประหนึ่งลากทุกคนเข้าสู่ความมืดมิดตลอดกาล
จักรพรรดิจื่อเวยหลับตาครู่หนึ่ง ลำแสงครอบจักรวาลรอบกายก็ค่อยๆ จางหาย
เขาเป็นเหมือนชายหนุ่มสามัญธรรมดา หันหลังและเดินจากไปในความมืด
“ใช้เลือดเนื้อของมนุษย์เป็นอาหารของราชันเผ่าพันธุ์มด ข้าทำไม่ได้”
จักรพรรดิจื่อเวยทิ้งประโยคสุดท้ายไว้ ร่างเริ่มเลือนหายไปในอนธการ
หุบเหวหมื่นกาลี กองทัพเผ่าพันธุ์มดระลอกที่สองกำลังทำลายแนวป้องกันที่นักพรตมนุษย์สร้างขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
ณ สะพานเมฆหมอกที่มีแนวป้องกันค่อนข้างเปราะบาง หลังเผ่าพันธุ์มดทลายแนวป้องกันของนักพรตมนุษย์ เขมือบทุกอย่างที่ขวางหน้าพวกมันจนสิ้นซากแล้ว นักพรตมนุษย์ทั้งหลายล้วนจมหายไปในกองทัพมด
ฐานทัพของสำนักเหวินกู่ ค่ายกลรวมปราณใหญ่โตมโหฬารปกคลุมฟ้าดิน แผ่คลุมนักพรตทั้งหมดไว้
พวกเขายืนบนภูเขาลูกใหญ่ ปล่อยพลังเซียนใส่ฝูงมดที่อยู่เบื้องล่างอย่างต่อเนื่อง
ภูเขาลูกนี้ก่อตัวจากอาวุธวิเศษขั้นกลาง แข็งแรงทนทาน แม้แต่เขี้ยวของมดยักษ์ก็กัดไม่ขาด
บนพื้นธรณี ศพของมดแทบจะกองสูงเป็นภูเขา เลือดเจิ่งนอง
ขณะเดียวกัน ระดับความสูงที่ฝูงมดปีนไต่ก็สูงขึ้นเรื่อยๆ ดั่งเกลียวคลื่นที่ยิ่งซัดก็ยิ่งสูง
เหล่านักพรตรู้ว่า หากคลื่นสีดำลูกนี้มาถึงยอดเขาเมื่อใด นอกจากนักพรตหล่อเลี้ยงวิญญาณแล้ว คนที่เหลือต้องล้มต
