ยบของอันหลินอันตรธานหายไปแล้ว
มังกรดำสี่ตัวแหลกสลายพร้อมเสียงโหยหวน มดเกราะดำนัยน์ตาแดงก่ำ อากัปกิริยาบนใบหน้ายังอยู่ในความหวาดกลัว ร่างหล่นร่วงสู่พสุธาพร้อมกับเลือดที่ทะลักออกมา
พลังปราณอนธการของอันหลินค่อยๆ จางหายไป อ่อนระโหยโรยแรงอย่างยิ่ง หมดเรี่ยวแรง ร่างกายก็เริ่มตกลงมา
“พี่อัน โฮ่ง!”
ต้าไป๋ที่เหาะมาไปรับอันหลินที่กำลังตกลงมาอย่างคล่องแคล่ว
สวีเสี่ยวหลานกับเซวียนหยวนเฉิงเห็นเช่นนั้นก็โล่งใจไปเปราะหนึ่ง
“ไม่คิดเลยว่าสหายอันหลินจะมีเคล็ดวิชากับเพลงกระบี่ที่น่ากลัวเช่นนี้” เซวียนหยวนเฉิงพูดอย่างประหลาดใจ
แต่สีหน้าของสวีเสี่ยวหลานกลับเรียบเฉย เพราะเคยเห็นประจักษ์แก่ตาตอนที่อยู่ในหุบเหวหมื่นกาลีแล้ว ตอนนี้ค่อนข้างเป็นห่วงอาการของอันหลิน
“เจ้าเป็นอะไรไหม” นางเหาะไปหาต้าไป๋แล้วเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง
“ยังพอไหว…เรารีบหนีกันเถอะ อย่าให้มดยักษ์ตัวอื่นตามทัน” อันหลินโบกมืออย่างไร้เรี่ยวแรง กินยาบำรุงเลือดหนึ่งเม็ด ในเวลาที่คับขันแบบนี้ เขาไม่งกกับการใช้ยาวิเศษขั้นแปดหรอก เพราะชีวิตสำคัญกว่า
สวีเสี่ยวหลานกับเซวียนหยวนเฉิงพยักหน้า คุ้มกันอันหลินแล้วเริ่มหนีต่อ
ติ้ง! ‘ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ด้วย ภารกิจสำเร็จแล้ว ตอนนี้เริ่มเลื่อนระดับเข้าสู่จิตวิญญาณแห่งสายลมขั้นสอง!’
ทันใดนั้น ข้อมูลวรยุทธ์ การหยั่งรู้ แก่นแท้มากเหลือคณานับ ก็เริ่มหลั่งไหลเข้ามาในตัวเขา
จิตวิญญาณแห่งสายลมขั้นสอง ก่อตัวเป็นปี
