เผ่าพันธุ์มดอีกเหรอ ไม่กลัวตายหรือไง!
“ตายเสียเถอะ!”
จู่ๆ เสียงตะโกนเกรี้ยวกราดก็ดังขึ้นข้างหลังอันหลิน
เขาเหลียวมอง เห็นมดยักษ์ที่มีหมอกดำปกคลุม มือถือคทาไม้สีนิล พุ่งเข้ามาใกล้พวกเขาในรัศมีสิบจั้งแล้ว
จู่ๆ ก็มีกะโหลกสีดำหลายสิบชิ้นพรั่งพรูออกจากคทาไม้สีนิล พร้อมกับเสียงแผดร้องโหยหวน หมอกดำทะมึนทึนทึบม้วนตัวไปหาทั้งสามคนดุจเกลียวคลื่น
“ต๋าอี ต๋าเอ้อร์ ขวางมัน!”
เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีที่มีอานุภาพร้ายแรงปานนี้ อันหลินก็เรียกกันดั้มของตัวเองอีกครั้ง
หุ่นยนต์สีเงินแวววับสองตัวกำบังด้านหลังไว้ ตัวหนึ่งปล่อยบาเรียไอออนขวางการโจมตีจากหมอกดำ อีกตัวปล่อยสนมแรงโน้มถ่วง ทำให้มดยักษ์ที่ปล่อยหมอกดำตกลงจากเวหา กระแทกกับพสุธา
เมื่ออันหลินเห็นมดยักษ์ตัวนั้นถูกต๋าอีกับต๋าเอ้อร์กำราบ ยังไม่ทันได้โล่งอก มดยักษ์อีกตัวก็พุ่งเข้ามา
มดยักษ์ตัวนี้มีสีเหลืองทอง ระเบิดความเร็วเข้าใกล้ทั้งสามคนไม่หยุด
“บังอาจสังหารแม่ข้า ต่อให้ข้าตาย ข้าก็ต้องสังหารพวกเจ้าให้ได้!”
มดยักษ์ตัวนี้คำรามลั่น เลือดสีทองทั้งร่างพลุ่งพล่าน มือข้างหนึ่งและขาทั้งสองข้างของมันขาดแล้ว แต่มืออีกข้างกลับชี้หน้าเซวียนหยวนเฉิง ร่างดุจกระบี่สีทองกระโจนออกไป
เซวียนหยวนเฉิงรู้ว่าตัวเองหลบไม่พ้นแล้ว จึงหันกลับมา กระตุ้นพลังธาตุแท้แห่งสรรพสิ่ง
ม่านแสงทรงกลมปรากฏขึ้น ปกคลุมเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ร่างมายาของปลาคู่หยินหยางก็เริ่มก่อตัว
“พี่เฉิง!”
