ะไม่ถูกตามล่า…” สวีเสี่ยวหลานนิ่วหน้า ทำท่าเหมือนจะร้องไห้
หากนางไม่รนหาที่ตาย ใช้ไฟเผาก้นของนางพญามดแบบนั้น คงไม่ต้องถูกมดยักษ์ระดับแปลงจิตฝูงนี้ไล่ล่าอย่างไม่คิดชีวิตเช่นตอนนี้หรอก
“อย่าวิตกไป ตอนนี้มีมดยักษ์สองตัวเข้ามาแล้ว เรามันฆ่ามันกัน!” อันหลินตาลุกวาว พูดด้วยจิตใจที่ฮึกเหิม
เซวียนหยวนเฉิงกับสวีเสี่ยวหลานหันหน้ามองเขาอึ้งๆ พร้อมกัน
สวีเสี่ยวหลานพูดอย่างประหลาดใจว่า “ตอนแรกคนที่วิ่งไวที่สุดคือเจ้า ไยตอนนี้จู่ๆ ถึงเลือดร้อนขึ้นมาเล่า”
เซวียนหยวนเฉิงพูดอย่างปลาบปลื้มว่า “สหายอันหลิน เจ้าทำให้ข้าแปลกใจจริงๆ”
อันหลิน “…”
อันหลินเจ็บปวด ที่แท้ในสายตาพวกเขาเราเป็นคนแบบนี้เหรอ…
มดยักษ์ตัวหนึ่งกลายเป็นลูกไฟ พุ่งไปหาเซวียนหยวนเฉิงประหนึ่งอุกกาบาต
เป็นอย่างที่คาด เป้าหมายที่พวกมันจะโจมตีล้วนเป็นเซวียนหยวนเฉิง
อันหลินกำลังคิดว่า หากพวกเขาแยกกันหนี เผ่าพันธุ์มดจะไปไล่กวดเซวียนหยวนเฉิงทั้งหมดหรือไม่
แต่การคาดเดาแบบนี้ไร้ความหมาย เขาไม่มีทางทิ้งพี่เฉิงไว้หรอก
“สวะ อย่าคิดว่าจะหนีไปจากค่ายกลกระบี่ของข้าได้!” เสียงตะโกนดังมาจากท้องนภาอันไกลโพ้น กระบี่แสงเล่มหนึ่งพุ่งมาด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ ทลายเปลวไฟของมดยักษ์ ทะลวงร่างของมัน
อันหลินทอดมองไปไกล มันเป็นฝีมือของอาจารย์ที่ถ่ายทอดวิชากระบี่
“เอื้อก…” หน้าอกของมดยักษ์เกิดเป็นหลุมใหญ่ ความฮึกเหิมถูกทำลาย
ร่างของมันเต็มไปด้วยบาดแผล แต่ยังยื
