“จากที่ข้ารู้ จงโจวเป็นศูนย์กลางของโลกเซวียนเทียน เป็นสถานที่ที่ศิลปะยุทธ์เจริญรุ่งเรืองและรวมตัวของผู้แข็งแกร่งมากมาย แม้กระทั่งจักรพรรดิยุทธ์ยังมีอยู่หลายคน หากเจ้ากลับไปยังตระกูลหลิน จะไม่เป็นอันตรายหรือ?”
ซูเฉินขมวดคิ้ว กล่าวอย่างเคร่งขรึม
ดั่งที่เขาคาดไว้ หลินลั่วเว่ยนั้นมาจากตระกูลหลินแห่งจงโจวจริง
กายาศักดิ์สิทธิ์ห้วงหยิน ถือเป็นพรสวรรค์ไร้เทียมทานสำหรับตระกูลหลินแห่งจงโจว พวกเขาย่อมไม่มีทางปล่อยให้ผู้มีพรสวรรค์เช่นนี้เร่ร่อนอยู่นอกสายตา ทว่าเขาไม่คาดคิดว่าจะมีความแค้นใหญ่ระหว่างหลินลั่วเว่ยกับตระกูลหลิน
เรื่องนี้ทำให้ซูเฉินรู้สึกเป็นห่วง
“ไม่ต้องห่วง! อย่างไรเสียข้าก็เป็นคนของตระกูลหลิน ต่อให้กลับไป ย่อมไม่เป็นอันตรายแน่นอน”
หลินลั่วเว่ยกล่าวปลอบ
จากนั้น นางมองหน้าซูเฉินอย่างจริงจัง แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“ซูเฉิน เจ้าคือผู้มีพรสวรรค์สูงส่ง ข้าเชื่อว่าเขตตงหวงเล็ก ๆ นี้ไม่อาจผูกมัดเจ้าได้ เจ้าจะต้องสามารถไปถึงจงโจว ซึ่งเป็นจุดสูงสุดของโลกเซวียนเทียนได้แน่นอน!
และข้า…ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่จงโจว!”
เมื่อเอ่ยถึงประโยคสุดท้าย หลินลั่วเว่ยกลับไม่กล้าสบตาซูเฉิน
“จงโจวหรือ ข้าต้องไปแน่นอน หากตระกูลหลินกล้า
