งระเบิดดังตูมตาม ไม่รู้ว่ากระบี่แสงสีขาวพุ่งทะลุผืนพสุธา โผล่มาตรงหน้าพวกมันเมื่อใด
กระบี่ส่องแสงพร่างพราว ซ้ำยังมีวัตถุโลหะขนาดใหญ่ผูกอยู่ด้วย
มันเป็นระเบิดไฮโดรเจน…
ณ แดนทรายขาว นักพรตที่มีพลังแก่กล้าร่วมร้อยชีวิตกำลังถอยร่นออกจากที่นี่สุดชีวิต
อันหลินมองเซวียนหยวนเฉิง มุมปากกระตุกเล็กน้อย สุดท้ายก็ทนไม่ไหวถามขึ้นมาว่า “พี่เฉิง เจ้าไปเอาระเบิดไฮโดรเจนมาจากไหน เกินไปแล้วกระมัง!”
เซวียนหยวนเฉิงยิ้มบางๆ “ได้ไปแดนมนุษย์ เกิดสนใจเจ้านี่ขึ้นมา เลยใช้หินวิญญาณแลกมาสองสามลูก ไม่คิดว่าจะได้ใช้ในเวลาแบบนี้”
เซียนพสุธาเยว่ยิ่งขี่หนังสือเหาะมาหาเซวียนหยวนเฉิง ดันกรอบแว่นสีแดงเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงชาญฉลาดว่า “ระเบิดไฮโดรเจนสมมูลทีเอ็นที[1]ระดับสิบล้านตัน รังสีความร้อนและมีคลื่นทำลายล้างอย่างรุนแรง มีอานุภาพทำลายล้างภายในรัศมีราวๆ สิบห้ากิโลเมตร”
“บวกกับเซวียนหยวนเฉิงปูค่ายกลหลอมนิวเคลียส[2] ค่ายกลว่างเปล่า ค่ายกลขยายขอบเขตระเบิด ค่ายกลถ่านพลังหมื่นวิญญาณสูงสุดและค่ายกลเพิ่มระดับอีกยี่สิบกว่าชนิด พลังทำลายล้างจะเพิ่มขึ้นถึงยี่สิบกิโลเมตร อานุภาพสามารถพังเมืองใหญ่ทั้งเมืองให้ราบเป็นหน้ากลองได้…”
“รังของนางพญามดใหญ่แค่ไหน พวกเราไม่รู้ แต่ระเบิดไฮโดรเจนลูกนี้ทำให้พวกมันขึ้นสวรรค์ได้แน่” ไม่บ่อยที่เซวียนหยวนเฉิงจะได้ทีโอ้อวด
“นางพญามดที่น่าสงสาร…” อันหลินจินตนาการถึงภาพที่ระเบิดไฮโดรเจนระเบิดต่อ
