์มด
หญิงสาวที่สวมชุดกระโปรงเงยหน้ามองท้องฟ้า นัยน์ตาหยีเป็นรูปจันทร์เสี้ยว ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มสดใส “นี่ อันหลิน เจ้าใช้ได้เลยนี่นา ทำลายสำนักคนเดียวจริงหรือ”
“เรื่องเล็กน้อยต้องยกความดีความชอบให้สัตว์เลี้ยงที่คอยช่วยเหลือของข้า ข้าเพียงแค่รับผิดชอบปลิดชีพประมุขอารามอัมพรกับปรมาจารย์ก็เท่านั้น” อันหลินพูดอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน
เจ้าอัปลักษณ์ “…”
ต้าไป๋ “…”
เสี่ยวหงดิ้นไปดิ้นมา
ความหน้าด้านของผู้เป็นนาย ได้สร้างมุมมองใหม่ให้กับเหล่าสัตว์เลี้ยง
สวีเสี่ยวหลานป้องปากขำเบาๆ แต่ไม่นานก็เข้าประเด็นสำคัญ “เผ่าพันธุ์มดที่หลงเหลือในแคว้นเทียนเหอถูกกำจัดแทบจะหมดแล้ว แต่ฝูงมดระลอกที่สองใกล้เข้ามาแล้ว ระลอกที่จวนมาเยือนต้องร้ายกาจกว่าครั้งแรกมากแน่ๆ”
อันหลินพยักหน้า “ข้าจะเอาบงกชเร้นเลือดปีศาจไปให้อาจารย์เดี๋ยวนี้แหละ”
นักเรียนห้าสิบห้องแรกของชั้นปีที่สองแห่งสำนักความร่วมมือบำเพ็ญเซียนทำหน้าที่เฝ้าสะพานหมอกดำ นักเรียนห้าสิบห้องหลังรับผิดชอบกำจัดเผ่าพันธุ์มดที่หลงเหลืออยู่ในแคว้นเทียนเหอ
แนวกำแพงสีทองมโหฬารทอดขวางอีกฝั่งของสะพานหมอกดำ กลายเป็นฉากกั้นที่สำคัญที่สุดในการต่อต้านเผ่าพันธุ์มด นักเรียนหลายพันคนแค่ยืนปล่อยพลังเซียนบนแนวกำแพงก็เพียงพอแล้ว
มันคล้ายคลึงกับเหตุการณ์ที่พวกอันหลินปราบฝูงสัตว์ในตอนนั้น เพียงแต่ว่าไม่มีนักเรียนคนไหนเสียสติ วิ่งลงจากกำแพงเป็นแน่ แบบนั้นจะถูกฝูงมดกินจนไม่เหลือแม้แต่ก
