ายว่าจะแสดงความไม่พอใจอย่างรุนแรง
“พี่อัน ในเวลาแบบนี้เจ้าน่าจะบอกพี่หงว่า มันแตกต่างกับแพศยาพราวเสน่ห์ด้านนอกนั่นอย่างสิ้นเชิง เป็นความงดงามที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง โฮ่ง!” จู่ๆ ต้าไป๋ก็โพล่งขึ้นมา
เป็นอย่างที่คาด เพิ่งสิ้นเสียง กระเป๋าของอันหลินก็หยุดขยับ
ต้าไป๋มองอันหลินแล้วยิ้มแสยะ แสดงท่าทางเหมือนจะบอกว่า ‘ข้าเข้าใจผู้หญิงที่สุด’
อันหลิน “…”
เอาเถอะ ในเมื่อเป็นแบบนี้ อันหลินก็จำต้องยอมรับว่า ความสามารถในการเดาใจผู้หญิงของเขาสู้หมาตัวหนึ่งไม่ได้ด้วยซ้ำ
เขาไม่คิดอะไรอีก เก็บบงกชเร้นเลือดปีศาจใส่แหวนมิติแล้วขี่ก้อนอิฐจากไป
ทุกคนออกห่างจากอารามอัมพรที่จวนจะพินาศย่อยยับ มุ่งหน้าเหาะไปที่อื่น
หลังหลิวหู่กับหลิวซู่ซู่ขอบคุณอันหลินที่ช่วยชีวิตแล้ว ก็เงียบงันมาเกือบตลอดทาง
พวกเขาสับสนงุนงง เพราะคนในครอบครัวถูกเผ่าพันธุ์มดสังหาร พวกเขาหวังเข้าร่วมปฏิบัติการกำจัดเผ่าพันธุ์มดกับสำนัก แต่ตอนนี้กลับพบเจอเรื่องราวเช่นนี้ที่อารามอัมพร พวกเขาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป
“ต้องขออภัย เพื่อตามหาพิกัดของอารามอัมพร และลักลอบเข้าไปอย่างราบรื่น ข้าหลอกใช้พวกเจ้า ทำให้พวกเจ้าเอาชีวิตไปเสี่ยง” อันหลินพูดขึ้นมากะทันหัน
หลิวหู่กับหลิวซู่ซู่ต่างก็ชะงักไป ไม่คิดว่าอันหลินจะขอโทษเพราะเรื่องแบบนี้
“ผู้อาวุโสอันหลินอย่าพูดเช่นนี้เลย ตอนนั้นหากไม่ได้ท่านลงมือช่วย ข้ากับลูกสาวคงสิ้นชีพในปากของมดยักษ์ไปแล้ว ยิ่งไปกว่า
