านนี้มาก่อน และไม่เคยเห็นสัตว์เลี้ยงกับมนุษย์ผักที่มากฝีมือเช่นนี้มาก่อนเหมือนกัน
เมื่อเทียบกับความคลั่งไคล้และเคารพเลื่อมใสของหลิวซู่ซู่แล้ว หลิวหู่ที่อยู่ตรงข้ามอันหลินกลับดูนับถือยำเกรงอย่างยิ่ง แถมยังใช้สายตาส่งสัญญาณให้ลูกสาวของตนเก็บอาการหน่อย
ยอดฝีมือที่มีฝีมือสะท้านฟ้าเช่นนี้ จะกำเริบเสิบสานต่อหน้าเขาไม่ได้เด็ดขาด
ทั้งสามเหาะออกจากอารามอัมพร หลิวซู่ซู่กลับมองเห็นเหล่านักพรตที่อยู่เบื้องล่างยังคงจัดขบวนฝึกยุทธ์อย่างเป็นระเบียบเช่นเดิม
“คุณพระ เกิดศึกที่ดุเดือดปานนี้ ไยดูเหมือนพวกเขาไม่ได้รับผลกระทบเลย” หลิวซู่ซู่พูดอย่างไม่เข้าใจ
“นี่เป็นเพียงภาพลวงตาที่ใช้มาหลอกลวงคนนอกก็เท่านั้น”
อันหลินยิ้มแล้วดีดนิ้ว พลังพุ่งออกไปบริเวณหนึ่งของมิติดุจมีดบิน
ชั่วขณะที่มีพลังปราณซัดสาด จู่ๆ ภาพตรงหน้าก็มลายหายไปปานเมฆหมอก เผยให้เห็นความเป็นจริง
พอเห็นทัศนียภาพเบื้องล่างประจักษ์แก่ตาแล้ว ไม่ใช่เพียงหลิวหู่กับหลิวซู่ซู่ แม้แต่ต้าไป๋ที่ตามอยู่ข้างๆ ก็ตะลึงพรึงเพริดเช่นกัน
มันเป็นพื้นที่วังเวงปราศจากผู้คน กระดูกสีขาวมืดฟ้ามัวดินกองเป็นภูเขา
เนินเขาที่กองสุมจากกระดูกมนุษย์เหล่านี้มีทั้งสิ้นเก้าลูก กำลังแผ่กลิ่นอายความตายที่ทะมึนทึบ
บนยอดของกองกระดูกมีป้ายอาญาสิทธิ์สีดำ กำลังส่องแสงพิศวง
“ใช้เลือดของมนุษย์นับหมื่นพันสังเวยบงกชเร้นเลือดมาร นี่แหละความชั่วช้าของพวกเขาอารามอัมพร”
อันหลินทอดมองกระดู
