ื่นแสงเขมือบกลืนกิน…
กระจกร้อยบุปผาหายไป บอลแสงขนาดใหญ่ระเบิด เป็นเหมือนดวงอาทิตย์กัดกร่อนอารามอัมพรจนเกิดเป็นหลุมใหญ่ที่น่าพรั่นพรึง ส่วนผู้อาวุโสทั้งแปดนั้น ถูกการโจมตีที่น่ากลัวนี้กระแทกจนเป็นซากเนื้อไปแล้ว…
เสี่ยวหงตกลงสู่อ้อมอกของอันหลินอย่างหมดเรี่ยวแรง
อันหลินกอดร่างที่เย้ายวนและอ่อนนุ่มไว้ กลิ่นหอมจางๆ ลอยเข้ามาในจมูก ทว่ายังไม่ทันได้เพลิดเพลินกับสวัสดิการนี้ มันก็กลายเป็นดอกไม้สีแดงอีกครั้ง หัวสีแดงฉูดฉาดก้มลงอย่างเซื่องซึม
เสี่ยวหงในตอนนี้มีพลังระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นกลางแล้ว แม้จะไม่หลับใหลอีกเมื่อใช้ท่านั้น แต่หมดแรงระยะหนึ่งเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
อันหลินมองดอกไม้สีแดงในมือ ถอนหายใจเบาๆ แล้วเก็บมันใส่กระเป๋า
จากนั้นก็ขี่อิฐลอยขึ้น ส่งหลิวหู่กับหลิวซู่ซู่ไปจากอารามอัมพรที่ถล่มแห่งนี้
ตอนนี้หลิวซู่ซู่พอจะตั้งสติได้บ้างแล้ว ดวงตาสุกใสคู่นั้นจ้องอันหลิน เอ่ยถามด้วยความนอบน้อมเจือความสงสัย “ผู้อาวุโสอันหลิน พี่สาวคนสวยเมื่อครู่เป็นมนุษย์ผักหรือ”
มนุษย์ผักหรือ มุมปากของอันหลินกระตุก
ครู่หนึ่ง เขาก็พยักหน้าอย่างจริงจัง ตอบกลับว่า “ใช่แล้ว นางเป็นมนุษย์ผักในตำนาน!”
เสี่ยวหงที่ไม่ทำอะไรเลย วันๆ เอาแต่สังเคราะห์แสง ขี้เกียจกว่ามนุษย์ผักเสียอีก
อืม…ไม่มีปัญหา!
หลิวซู่ซู่พยักหน้าอย่างตื่นเต้น ดวงตาที่มองอันหลินเป็นประกายจนแทบจะเกิดเป็นดวงดาวแล้ว
นางไม่เคยพบเจอคนที่เก่งกาจป
