ร้สาระ แต่เป็นเจตจำนงที่จะทำให้เป็นจริง
ผู้อาวุโสทั้งแปดในตอนนี้ เลือกหลบหนีโดยที่ไม่ลังเลเลยสักนิด!
“เสี่ยวหง ถึงตาเจ้าออกโรงแล้ว!” อันหลินตบกระเป๋า
กระเป๋าสาดแสงสว่างไสว หญิงสาวชุดแดงที่งามล่มเมืองปรากฏกายกลางอากาศในบัดดล
นัยน์ตาหงส์หยาดเยิ้มเจือความไร้เดียงสากวาดมองรอบๆ เมื่อพนมมือ มิติก็กระเพื่อมทันที
“กระจกสมาน กระจกร้อยบุปผา!”
เมื่อเสียงไพเราะกังวานดังขึ้น กระจกนับร้อยพันก็เป็นดั่งดอกไม้เบ่งบาน แผ่คลุมไปทั่วทุกอณู ก่อตัวเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่พันธนาการผู้อาวุโสทั้งแปด
เหล่าผู้อาวุโสโจมตีเศษกระจกสุดความสามารถ พยายามฝ่าวงล้อม แต่กระจกเหล่านั้นกลับเหมือนกำแพงที่ทนทานที่สุด ภายใต้การปะทะของวิชาเซียนอันยิ่งใหญ่ ไม่มีทีท่าว่าจะปริแตกแม้แต่นิด
“ต่อไปฝากเจ้าด้วยละ”
อันหลินเดินไปยืนข้างหลิวหู่กับหลิวซู่ซู่แล้วพูดกับเสี่ยวหงช้าๆ
เสี่ยวหงพยักหน้าอย่างว่าง่าย สะบัดมือ ปล่อยกระจกทรงกลมออกมาล้อมพวกอันหลินไว้
จากนั้นมันก็กางแขน ตะโกนด้วยเสียงหวานหยดย้อย
“ตัวแทนดวงอาทิตย์จะลงทัณฑ์พวกเจ้าเอง!”
ทันใดนั้น ร่างกายของนางก็ส่องแสงสว่างเจิดจ้า!
ลำแสงสีทองกลายเป็นคลื่นแสง โจมตีผู้อาวุโสแปดคนทันทีด้วยพลังหยางที่บริสุทธิ์ยิ่ง
มีลำแสงสีทองอีกนับไม่ถ้วนสาดไปรอบทิศ ผ่านการหักเหของเศษกระจกนับครั้งไม่ถ้วน เกาะตัวกันกลางอากาศกลายเป็นรังสีคลื่นแสงที่ไร้ช่องโหว่ หลบหลีกไม่ได้ ชั่วพริบตามิติทั้งผืนก็ถูกคล
