สรรพสิ่งโอบล้อมกาย นัยน์ตาสีทองคู่นั้นแผ่พลังอันไม่สิ้นสุด มันต่างหากเทพเจ้าปีศาจที่แข็งแกร่งไร้เทียมทานตัวจริง
“นี่เป็นลิงน้อยที่อยู่บนไหล่ของผู้อาวุโสอันหลินหรือ…” หลิวซู่ซู่พึมพำ ใบหน้าขาวหยวกมีแต่ความตะลึง
ไม่ง่ายเลยกว่านางจะทำใจยอมรับได้ว่า หมาน้อยที่น่ารักข้างกายอันหลินเป็นอสูรยิ่งใหญ่ที่ตะปบผู้อาวุโสจนตัวลอยได้ ไม่คิดเลยว่าวานรข้างกายอันหลินจะน่ากลัวยิ่งกว่า ทำให้ยอดฝีมือที่แตะระดับเทวะอย่างปรมาจารย์แห่งอารามอัมพรบาดเจ็บสาหัสได้…
หลิวหู่ถือเป็นคนที่พอมีพลังยุทธ์อยู่บ้าง จึงสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวของเขตอาคมของเฉินเยี่ยน ความแก่กล้าประหนึ่งเทพเจ้าทำให้เขารู้สึกสิ้นหวัง พอเขาเห็นเจ้าอัปลักษณ์ฟาดเฉินเยี่ยนจนบาดเจ็บสาหัสภายในกระบองเดียว ก็ตะลึงจนพูดไม่ออกแล้ว
การต่อสู้อันน่าเหลือเชื่อยังคงดำเนินต่อไป เจ้าอัปลักษณ์ถือกระบองเงินไล่ฟาดเฉินเยี่ยนอยู่ฝ่ายเดียว ขอบเขตการต่อสู้ของทั้งคู่กว้างขวางมาก ทำให้ตำหนักของอารามอัมพรอันใหญ่โตโอฬารถล่มไปเป็นวงกว้าง
อันหลินเบนสายตากลับมายังห้องโถง แสยะยิ้มใส่ผู้อาวุโสทั้งแปดภายในโถงใหญ่
“ท่าทางปรมาจารย์ของพวกเจ้าจะช่วยพวกเจ้าไม่ได้แล้ว ได้เวลาชดใช้กับการกระทำของพวกเจ้าแล้ว…”
คำพูดของอันหลินดุจสายลมเย็นเยือก ทำให้ผู้อาวุโสในห้องโถงสะดุ้งโหยง
พวกเขาตระหนักได้แล้วว่าบุรุษที่ถูกปิดล้อมเมื่อครู่ ‘ผดุงธรรมแทนสวรรค์’ ที่เขาเอ่ยออกมา ไม่ใช่คำพูดล้อเล่นที่ไ
