“ฮะ” อันหลินเห็นอากัปกิริยาของหยินสี่ ในใจพลันเกิดสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา
หรือว่า…นี่จะเป็นเช็กเด้งจริงๆ!
ในหอพิมานของดินแดนสรวงสวรรค์
หญิงสาวที่สวมชุดสีอ่อนคนหนึ่งกำลังทำหน้ามุ่ย สายตามองผ่านหน้าต่าง จดจ้องดอกท้อสิบลี้ด้านนอก ทอดถอนใจแผ่วเบา
นิ้วขาวปลอดเรียวยาวม้วนผมเงางามไม่หยุด นัยน์ตาเลื่อนลอย ราวกับกำลังคิดอะไรอยู่
“เสี่ยวจื่อ เจ้ากลุ้มเรื่องอะไรอีกแล้ว”
จู่ๆ เสียงอบอุ่นก็ดังขึ้นด้านหลังนาง กระชากสติของหญิงสาวที่แววตาเลื่อนลอยกลับมา
“เสด็จพ่อ! อย่าเอาแต่เรียกชื่อเล่นของลูกสิ ทำให้ลูกนึกถึงเจ้างั่งคนนั้น!” หญิงสาวหันหน้ามองชายที่มีหนวดเครา ใบหน้าลุ่มลึกที่อยู่ด้านหลัง พร้อมกับบ่นอุบอิบ
เมื่อบุรุษที่มีฐานะเป็นถึงเจ้าแห่งแดนจิ่วโจวเผชิญหน้ากับเสียงบ่นของบุตรสาว ก็ไม่ได้โกรธเกรี้ยวแต่อย่างใด กลับพูดหยอกเย้าว่า “นั่นหมายความว่าความเห็นของพ่อกับวีรบุรุษน้อยที่ชื่ออันหลินคนนั้นตรงกัน สัตว์เลี้ยงของเขาก็ชื่อเสี่ยวหง ต้าไป๋ไม่ใช่หรือ ชื่อแบบนี้ทั้งไพเราะและซื่อตรง!”
“ฮะ เสด็จพ่อเห็นลูกเป็นสัตว์เลี้ยงแล้วหรือ” หญิงสาวไม่สบอารมณ์เมื่อได้ฟัง เอ่ยปากโต้แย้งทันที
เสียงของชายคนนั้นสะดุดกึกเพราะสำลัก
เขาคิดว่าลูกสาวคนนี้ชอบต่อปากต่อคำกับตนมากขึ้นทุกวัน ทั้งๆ ที่ตนอบรมบ่มเพาะนางไปในทิศทางฉลาดปราดเปรื่อง สุขุมพูดน้อยแท้ๆ แต่ไยช่วงนี้นิสัยถึงได้แย่ลงทุกวันกันนะ…
หญิงคนนี้ก็คือหลินจวิ้นจวิ้นที่ถูกอั
