หลังผ่านการย่ำยีที่โหดร้ายทารุณอย่างมหันต์แล้ว อันหลินก็นอนแผ่กับพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก แสดงท่าทียอมจำนนต่อชะตา
ดวงหน้าอันงดงามของหญิงสาวเข้าสู่คลองจักษุของเขาอีกครั้ง แม้ใบหน้าจะเปื้อนยิ้มที่น่าหลงใหล แต่ในสายตาเขา รอยยิ้มนี้ไม่ต่างอะไรกับรอยยิ้มชั่วร้ายของปีศาจร้ายเลย
“ภาพของข้าเข้าตาสหายอันหลินไหม” หลินจวิ้นจวิ้นถามด้วยรอยยิ้ม
“ภาพวาดของใต้เท้าเทียนอวี่ลึกล้ำกว้างไกล วิเศษเหนือคำบรรยาย ไม่มีผู้ใดเทียบได้!” อันหลินประจบประแจงอย่างอ่อนแรง
“เช่นนี้เองหรือ ความจริงข้ายังมีภาพสุดท้าย อันหลินมาชมอีกสักหน่อยเถอะ” เสียงนุ่มละมุนดุจธารน้ำไหลเอื่อยกระทบโสตประสาท แต่กลับทำให้อันหลินสะดุ้ง
เขาตกใจจนเกือบจะเด้งตัวขึ้นมา พูดอย่างประหลาดใจว่า “ยังมีอีกหรือ!”
หลินจวิ้นจวิ้นขมวดคิ้ว “ทำไม เจ้าไม่ชอบหรือ”
“ชอบ…ชอบมาก” อันหลินฝืนยิ้มออกมา หากมีกระจก เขาจะพบว่ารอยยิ้มในตอนนี้น่าเกลียดกว่าร้องไห้เสียอีก
อันหลินลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เดินกะเผลกไปยืนข้างหญิงสาวคนนั้น ภาพวาดสุดท้ายของหลินจวิ้นจวิ้นต้องเป็นท่าไม้ตายแน่ เขากระวนกระวายกับสิ่งนี้อย่างยิ่ง
แต่ทว่า เมื่อภาพวาดปรากฏแก่สายตา เขากลับยืนอึ้งอยู่กับที่
นกกระเรียนสมจริงดั่งมีชีวิตโบยบินท่ามกลางขุนเขา ความสุนทรีเลือนรางไกลโพ้นโชยมาปะทะหน้า มันเป็นภาพที่งดงามอย่างยิ่ง ความงามหนึ่งเดียวที่ขาดก็คือ ดวงตาของนกกระเรียนไม่ถูกเติมลงไป
เขามองภาพวาดที่คุ้นห
