น้าคุ้นตาอึ้งๆ นานกว่าจะเอ่ยปากพูดว่า “ภาพนี้…นกกระเรียนตาโตใช่ไหม!”
ตอนแรกหลินจวิ้นจวิ้นพึงพอใจกับปฏิกิริยาของอันหลินมาก แต่บัดนี้เมื่อได้ยินเขาพูด พลันแน่นหน้าอกขึ้นมา ลมหายใจเริ่มถี่กระชั้น “หึ นกกระเรียนตาโตตัวนั้นนั่นแหละ…เพราะมีคนไร้มารยาทรบกวน นกกระเรียนในภาพวาดถึงได้กลายเป็นนกกระเรียนตาโตที่เจ้าว่า ตอนนี้ข้าวาดขึ้นมาใหม่ จึงอยากให้เจ้าได้เห็นภาพวาดสำเร็จว่าเป็นอย่างไร”
“เอ่อ…” อันหลินกะพริบตาปริบๆ เมื่อได้ยินคำพูดของหลินจวิ้นจวิ้น ในใจคาดเดาได้แล้ว
พู่กันของหลินจวิ้นจวิ้นจรดลงไป ราวกับวาดมังกรแต้มตา[1] วาดสิ่งสุดท้ายบนภาพวาดเสร็จสิ้น
นัยน์ตาสดใสมีชีวิตชีวาปรากฏบนตัวนกกระเรียน
ทันใดนั้น พลังปราณสี่ทิศเริ่มโหมซัดอย่างบ้าคลั่ง หมอกขาวลอยขึ้นมา
เมื่ออันหลินเห็นภาพมายาของขุนเขาที่เลือนรางห่างไกล ได้ยินเสียงของนกกระเรียนที่เสนาะหูวนเวียนในศาลา
ร่างสีขาวกระโจนออกมาจากภาพวาด มันช่างงดงามเสียนี่กระไร ร่างกายสะโอดสะองขาวดุจหิมะ ปีกที่อ่อนนุ่มมีความยืดหยุ่นและกว้างขวาง ลำคอระหง รวมถึงดวงตาที่กลมโต
อันหลินเงยหน้ามองนกกระเรียนที่บินออกมา ดวงตาเบิกกว้าง อ้าปากค้าง เสมือนตกอยู่ในภวังค์ความตกใจอย่างถอนตัวไม่ได้
หลินจวิ้นจวิ้นพึงพอใจอากัปกิริยาของอันหลิน ภาพวาดที่สมบูรณ์แบบนี้ต่างหากที่เป็นไพ่ตายที่แท้จริงของนาง ผลงานที่อันหลินหัวเราะเยาะก่อนหน้านี้ นี่เป็นวิธีที่ตบหน้าอันหลินได้ดีที่สุด!
น
