เสียงร้องขอความช่วยเหลือของผู้ชายยังคงดังก้อง
มุมปากของรองผู้อำนวยการอวี้หัวกระตุก แก้ไขคำพูดว่า
“หลิวเชียนฮ่วนจากสรวงสวรรค์ตกรอบ!”
ส่วนชายที่ฝังร่างอยู่ใต้ก้อนอิฐ รอบๆ ไม่มีแสงทองส่องสว่าง จึงไม่นับว่าตกรอบ
นักเรียนหลายหมื่นชีวิตเห็นว่าเทพอันของพวกเขาไม่ตกรอบ เดิมควรดีอกดีใจ แต่ตอนนี้กลับโห่ร้องไม่ออก
เพราะแม้แต่พลังที่น่ากลัวปานนั้นเทพอันยังรอดมาได้ ทว่าบัดนี้กลับถูกก้อนอิฐทับ มันช่าง…
“ช่วยด้วย…”
เสียงร้องของชายหนุ่มอ่อนแรงลงทุกที
จนกระทั่งเสียงประกาศว่า ‘หลิวเชียนฮ่วนตกรอบ’ ของรองผู้อำนวยการอวี้หัวดังขึ้น เขาจึงหยุดดิ้นรน
เขารู้ว่า ตอนนี้ไม่มีใครช่วยเขาได้แล้ว
อันหลินหายใจรวยรินอยู่ใต้ก้อนอิฐสีดำ
เขาอยากให้อิฐก้อนนี้หดเล็กลง แต่เขาที่หมดสิ้นแรงกายแถมยังบาดเจ็บสาหัส กลับทำสิ่งนี้ได้ยากเหลือเกิน
เมื่อได้ยินว่าทุกคนตกรอบกันหมดแล้ว จู่ๆ เขาก็ตระหนักได้ถึงประการหนึ่งนั่นก็คือ สรวงสวรรค์ของพวกเขาชนะแล้ว! หากชนะแล้วทำไมเขาถึงถูกทับอยู่ตรงนี้เล่า
“ข้าจะกลับไป รีบช่วยส่งข้าออกไปที!”
“ข้าจะกลับไป รีบช่วยส่งข้าออกไปที…”
ผ่านไปครู่ใหญ่ มีเสียงดังขึ้นในอากาศ
“การออกจากการแข่งขันมีเพียงสองวิธี หนึ่งคือแพ้พ่าย กระตุ้นยันต์ประเมินผลแพ้รบ สองคือชิงจอกศักดิ์สิทธิ์ คว้าชัยชนะมาครอง ไม่มีวิธีอื่นแล้ว”
มุมปากของอันหลินกระตุกเมื่อได้ฟัง
แพ้งั้นเหรอ ไม่เห็นเหรอว่าฉันแพ้อิฐดำแล้วเนี่ย!
ชิงจอกศักดิ์สิท
