ัสนีของเทพอัน”
“เหลวไหล! หมัดปรมาณูอัสนีของเทพอันระเบิดแค่เพื่อนร่วมกลุ่มต่างหากเล่า”
“เพื่อชิงจอกศักดิ์สิทธิ์ ออกัสสู้สุดชีวิตแล้วจริงๆ น่าเสียดายที่รุนแรงเกินไป จนแม้แต่ตัวเองก็ไม่รอด”
“เขาคงอยากพิสูจน์ตัวเองด้วยวิธีนี้กระมัง อดพูดไม่ได้ว่า กระบวนท่าสุดท้ายนั้นน่านับถือจริงๆ!”
…
รองผู้อำนวยการอวี้หัวทอดถอนใจ เริ่มประกาศเสียงดังว่า
“ชิงจือ ชิงซินจากเมืองพุทธตกรอบ”
“ออกัส เชอรีลจากสวนเอเดนตกรอบ”
“ตงเยี่ยนจากหอสร้างโลกตกรอบ”
“ส่วนสรวงสวรรค์ หลิวเชียนฮ่วน อัน…”
จู่ๆ อวี้หัวก็หยุดชะงัก กวาดสายตามองหน้าจอด้วยความฉงน
มวลชนในจัตุรัสก็ตระหนักได้ถึงจุดนี้ เริ่มแตกตื่นกันขึ้นมา
“เอ๊ะ เหมือนจะไม่เห็นเงาของเทพอันนะ”
“ก่อนหน้านี้ตกใจกับไฟสวรรค์จนลืมตัว ตอนนี้เพิ่งรู้ตัว”
“จะฝังอยู่ใต้ดินหรือไม่”
“เทพอันเก่งฉกาจปานนั้น น่าจะรอดมาได้!”
นักเรียนโดยรอบลุ้นระทึกขึ้นเรื่อยๆ สายตาวนเวียนอยู่บนหน้าจอ มองหาคนคนนั้นอย่างกระวนกระวาย
รองผู้อำนวยการอวี้หัวก็กระตุ้นหน้าจอผลึกหิน ค้นหาทุกซอกทุกมุมเช่นกัน
สุดท้ายพวกเขาก็เจออิฐดำก้อนใหญ่
อิฐดำก้อนนี้สั่นระริก มีเสียงเจ็บปวดอ่อนแรงของผู้ชายแว่วมาจากข้างล่าง
“ช่วยด้วย…”
“ใครก็ได้ช่วยข้าที…”
……………..
[1] สลับแขกเป็นเจ้าบ้าน คือ เปลี่ยนจากฝ่ายถูกกระทำไปเป็นฝ่ายกระทำ
