่สู้ได้!” อันหลินแทะหมูย่างพลางวิเคราะห์อย่างจริงจัง
“หากปะทะกันซึ่งๆ หน้า พวกเขาสู้พวกเราไม่ได้ สิ่งที่เราต้องทำก็คือ อย่าเผลอไปตกหลุมพรางของพวกเขา ความสามารถอย่างองค์ราชินี บอกตามตรง…ต่อให้มีกับดักอะไรก็คงจะจัดการได้กระมัง…” หลิวเชียนฮ่วนพูดไปพูดมา ก็เหมือนว่าจะไม่มีอะไรให้วิเคราะห์แล้ว
เพียงชั่วครู่ พวกเขาก็ได้ข้อสรุปอย่างหนึ่ง
ใช่แล้ว นั่นก็คือ ความสามารถของฝั่งพวกเขาแข็งแกร่งเหลือเกิน!
เอาชนะด้วยกำลัง
เมื่ออยู่ต่อหน้าพละกำลังอันสมบูรณ์ อุปสรรคใดๆ ล้วนเป็นเพียงเมฆเลื่อนลอย!
ฮ่าๆ ๆ…ประจบถูกคนจริงๆ
ทั้งคู่อดอุทานในใจอีกครั้งไม่ได้
ทั้งสามจึงเริ่มกินเนื้อหมูป่าอย่างสบายใจเฉิบด้วยประการละฉะนี้
คนที่ก่อกวนบีบคั้นให้พวกเขาต้องแสดงตัว ภายหลังตรวจสอบละแวกนี้แล้วแต่ก็ไม่เจอ พวกเขาก็คร้านจะตามหาแล้ว อย่างไรเสียในสถานการณ์เช่นตอนนี้ ก็ไม่ได้ย่ำแย่มากนัก
หลังมื้อค่ำ เด็กหญิงรับมือถือของหลิวเชียนฮ่วนมา นั่งพิจารณาอยู่อีกมุม
นางไม่ได้สนใจสิ่งที่หลิวเชียนฮ่วนเรียกว่ามือถือมากนัก กลับกันนางสนใจแอปพลิเคชันและฟังก์ชันอื่นๆ ไม่น้อยเลย เช่น…เหมยถู[1]
“โอ้โฮ…ตาข้าโตจังเลย…”
เด็กหญิงเซลฟี่ เมื่อเห็นดวงตาสดใสของตัวเองในมือถือก็หัวเราะออกมา
“เปลี่ยนเป็นหน้าวีเชฟ หน้ากลม หน้าแบนได้ด้วย…”
นางใช้ฟังก์ชันทั้งหลายไม่หยุด พร้อมกับหัวเราะไปด้วย เหมือนเด็กหญิงที่ได้ของเล่นใหม่ยิ่งนัก
…
บนเวหาเหนือยอดเขาสูง ตร
