งหน้าของออกัสกับเชอรีลมีกระจกสีขาวโปร่งใส พวกเขาเห็นภาพตรงไหล่เขาที่อยู่ไกลออกไปได้อย่างชัดเจนผ่านกระจกบานนั้น
เมื่อเห็นดังนั้น พวกเขาต่างก็งงเป็นไก่ตาแตกอยู่นานกว่าจะได้สติ
ออกัสพึมพำว่า “สองคนนั้นคืออันหลินกับหลิวเชียนฮ่วนใช่ไหม”
เชอรีลผงกศีรษะด้วยใบหน้าเรียบเฉย “อืม”
ออกัสสูดหายใจเข้าลึก “พวกเขานั่งอยู่กับปีศาจจอกศักดิ์สิทธิ์ทองอย่างมีความสุขงั้นหรือ”
เชอรีลมองเด็กหญิงในกระจกที่หันหน้าคุยกับสองคนนั้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอยู่บ่อยครั้ง พยักหน้าอย่างแข็งทื่อ “อืม”
ทั้งคู่ยังคงมองอยู่เนิ่นนาน
ออกัสถอนหายใจยาวเหยียด ใบหน้าฉายความสิ้นหวัง “พลังต่อสู้ของปีศาจจอกศักดิ์สิทธิ์ทองก็แทบจะจนปัญญาแล้ว ตอนนี้มีตัวแทนของสรวงสวรรค์เพิ่มอีกสองคน…เหอะ พวกเขาช่างโหดเหี้ยมจริงๆ”
ตรงไหล่เขา ราชินีตัดสินใจพาสองคนนี้ไปที่วังของนาง
ทั้งสามเหาะขึ้นไปตามภูเขาสูง เห็นเด็กหญิงโบกมือ ราวกับว่ามีของบางสิ่งถูกพลิกออก ภูเขาหิมะมลายหายไป เผยให้เห็นรูปโฉมที่แท้จริงของมัน
อันหลินกับหลิวเชียนฮ่วนต่างก็เบิกตากว้าง พวกเขาเห็นชั้นหินสี่เหลี่ยมที่ตั้งอยู่บนยอดเขา หากจะให้บรรยาย ก็เหมือนกับยอดเขาสวมมงกุฎสี่เหลี่ยมเหนือศีรษะอย่างไรอย่างนั้น!
“ยินดีต้อนรับสู่ถิ่นของข้า ยอดเขาราชินี!”
ทั้งสามคนทะยานลงยอดเขา เด็กหญิงพูดด้วยรอยยิ้ม
ยอดเขากว้างขวางมาก มีพืชพรรณประปรายและบ่อน้ำกระจัดกระจายอยู่โดยรอบ ตรงกลาง มีตำหนักสีขาวหลังหนึ่ง
