มองเด็กหญิงด้วยความเห็นใจ “เช่นนั้นเจ้าอยู่ที่นี่มาตลอดคงจะเบื่อมากสินะ”
“ไม่เบื่อนะ ข้าออกไปล่าสัตว์ กินเนื้อที่อร่อยทุกวัน ตกกลางคืนยังชมจันทร์ชมดาวได้ ทุกๆ ห้าปี เมื่อชาวต่างแดนอย่างพวกเจ้ามาเยือน ก็ยังต่อสู้ได้ น่าสนุกจะตาย…” เด็กหญิงพับนิ้วขาวดุจต้นหอม นับเรื่องที่นางคิดว่าสนุก
อันหลิน “…”
หลิวเชียนฮ่วน “…”
ไม่พูดยังดี พอพูดแล้ว ชีวิตแบบนี้ทำให้รู้สึกน่าเบื่อมากต่างหากเล่า!
เพื่อไม่ให้เด็กหญิงเบื่อขนาดนั้น หลิวเชียนฮ่วนจึงยัดมือถือเครื่องหนึ่งให้เด็กหญิง ถือเป็นเครื่องบรรณาการ
เด็กหญิงไม่ปฏิเสธ แต่รับไว้ด้วยความตื้นตันใจ
นางประคองมือถือด้วยสองมือ พูดอย่างซาบซึ้งว่า “หากผู้มาเยือนรู้ความเช่นพวกเจ้าทุกคนก็คงดี…”
ในมุมมองของนาง มือถือเครื่องนี้ก็เหมือนของล้ำค่าที่เลอค่าเป็นอย่างยิ่ง จดจ้องด้วยแววตาสุกใส ใบหน้าฉายรอยยิ้มอย่างปิดไม่มิด
ทั้งสามจึงพูดคุยสรวลเสเฮฮา รอคอยศึกสุดท้ายด้วยประการละฉะนี้
……………
[1] เหมยถู แอปพลิเคชันแต่งภาพยอดฮิตของจีน
