กมาจะทำอย่างไร
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงสะกดกลั้นความสงสัยทันที
พวกเขาเข้าไปในตำหนัก มองจากภายนอกราชวังงามวิจิตร แต่ภายในกลับเรียบง่ายอย่างยิ่ง มีเพียงของตกแต่งและเครื่องเรือนเรียบๆ ไม่มีแม้แต่ของล้ำค่าที่ดูสะดุดตาเลยด้วยซ้ำ
“พวกเจ้านั่งก่อน ข้า…ข้าจะชงชาให้” หลังเด็กหญิงเห็นทั้งสองนั่งลงแล้ว ก็เริ่มค้นอุปกรณ์ชงชาไปทั่ว
อันหลินกับหลิวเชียนฮ่วนสบตากัน เห็นความแปลกใจของอีกฝ่าย ราชินีชงชาให้พวกเขางั้นเหรอ นี่มันเรื่องอะไรกันอีกละเนี่ย
เด็กหญิงไม่มองพวกเขา แต่กำลังจัดวางอุปกรณ์ชงชา ล้างชา ชงชาและรินชาอย่างงุ่มง่าม
จากนั้นเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าขาวผ่องแดงเรื่อ ชี้ถ้วยชาที่รินชาเรียบร้อยแล้ว พูดเสียงเข้มว่า “พวกเจ้าดื่มสิ!”
“อ้อ…”
อันหลินพยักหน้า ยกถ้วยชาขึ้นแล้วจิบหนึ่งคำ
รสชาติฝาดมาก ราวกับชงด้วยใบไม้ที่เด็ดมาจากต้นไม้ส่งๆ อย่างไรอย่างนั้น
เห็นทั้งคู่ต่างก็ดื่มกันคนละคำ เด็กหญิงก็ยิ้มบางๆ ดวงตาสุกใสกะพริบปริบๆ ถามเสียงไพเราะว่า “ชาที่ข้าชงเป็นอย่างไรบ้าง”
“อร่อย!”
อันหลินกับหลิวเชียนฮ่วนตอบอย่างพร้อมเพรียงกัน
“อย่าหลอกข้าเลย ข้ารู้ว่าพวกเจ้ากำลังพูดปด”
อันหลิน “…”
หลิวเชียนฮ่วน “…”
“แต่ว่า…ข้าก็ยังอยากให้พวกเจ้าลองชิมอยู่ดี เพราะนานแล้วที่บ้านข้าไม่มีแขก ข้าก็อยากทำเรื่องที่เจ้าบ้านพึงกระทำเหมือนกัน”
ความจริงเธอเลือกจะเสิร์ฟน้ำแทนได้นะ…ประโยคนี้อันหลินไม่ได้พูดออกไป
หลิวเชียนฮ่วน
