เด็กหญิงชุดขาวแสยะยิ้ม วางขาหมูในมือลงบนตะแกรงย่าง มือเล็กๆ ขาวปลอดขยับมงกุฎเหนือศีรษะ จ้องหลิวเชียนฮ่วนแล้วพูดว่า “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่ เจ้าต้องอยากหลอกชิงมงกุฎของข้าไป จากนั้นเป็นราชินีเองใช่ไหม”
“หา?”
หลิวเชียนฮ่วนชะงัก ถูกคำพูดนี้ทำเอาสับสนงุนงง
อันหลินกับหลิวเชียนฮ่วนไม่ได้ดีไปกว่าหลิวเชียนฮ่วนเท่าใดนัก พวกเขาต่างก็คิดว่าความคิดของตนถูกอ่านจนทะลุปรุโปร่งแล้ว ไม่คิดว่านี่จะเป็นเพียงความคิดของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง แม้แต่ท่านทูตก็เกือบจะแย่แล้ว
โชคดีที่พวกเขาทั้งสามไม่ได้แสดงเจตนาร้าย ท่าทางเรื่องนี้ยังพอจะเจรจากันได้
“ไม่มีทางเด็ดขาด เพียงแค่อยากชมมงกุฎของท่านสักหน่อยเท่านั้นจริงๆ หากไม่เชื่อข้า ข้าใช้สุดยอดของเล่นของข้าเป็นหลักประกันได้” หลิวเชียนฮ่วนพูดอย่างจริงใจอีกครั้ง
เป็นอย่างที่คิด นางหยิบมือถือออกมาท่ามกลางสีหน้าสงสัยของเด็กหญิง และเริ่มแนะนำวิธีการเล่นและคุณสมบัติของมัน
ของเล่นชิ้นนี้มีแรงดึงดูดเด็กหญิงอย่างมหันต์ เด็กหญิงเกิดความสนใจขึ้นมาไม่น้อย นางเดินไปยืนข้างหลิวเชียนฮ่วน ดวงตาสุกใสจดจ้องเนื้อหาหลากหลายสีสันบนหน้าจอมือถือ มุมปากหยักยกขึ้น
“เอ๊ะ น่าสนใจ…” เด็กหญิงยิ้มหวาน ดวงตาหยีเป็นรูปจันทร์เสี้ยว
สายลมโชยผ่าน ทุกอย่างช่างสวยงามเสียนี่กระไร
เพียงแต่ว่า…ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด
กำปั้นขาวหยวกกระแทกลงกลางอกของหวังเสวียนจ้านแล้ว
รวดเร็วยิ่งนัก ไวจนหลิวเชียน
