ที
“จอกศักดิ์สิทธิ์ทองน่ากลัวเกินไปแล้ว ใช้กำลังสู้ไม่ได้ จำต้องใช้ปัญญา!” อันหลินพูดเสียงเข้ม
หลิวเชียนฮ่วนผงกศีรษะรัวๆ รำพันอย่างเห็นด้วยว่า “เด็กหญิงคนนี้เป็นเด็กที่เจ้าเล่ห์จริงๆ ทั้งๆ ที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น แต่กลับเอาชนะด้วยวิธีที่ทำให้ศัตรูไม่ระแวดระวังตัว…”
อันหลินปิดปากเงียบกริบ รู้สึกเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ
ใช่แล้ว ทุกคนถูกนางหลอก มีเรื่องของโครงกระดูกสีชาดเป็นตัวอย่าง พวกเขาจึงคิดว่าปีศาจที่มีรูปร่างเป็นเด็กผู้หญิงคนนี้ ก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่สติปัญญาบกพร่อง หลอกง่ายเช่นกัน
ไม่คิดเลยว่านางจะตอบโต้ด้วยอุบาย หลอกใช้ความคิดที่อคติของพวกอันหลิน จัดการแกนนำของพวกเขาโดยไม่ทันตั้งตัว…
หากว่าหวังเสวียนจ้านเตรียมตัวเพียงพอ ไม่ถูกหมัดนั่นกระแทกแต่แรก ต่อให้เขาสู้เด็กผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ อย่างน้อยก็ยังมีโอกาสหลบหนี
ตัวแทนทั้งสามของสวนเอเดนเริ่มล่าถอยรวดเร็วเมื่อเห็นหมัดสะท้านฟ้านั้น
พวกเขาจำต้องวางแผนระยะยาว…
“แม้นสิงโตจับกระต่าย ก็ทุ่มเทสุดฝีมือเช่นกัน ความรู้สึกที่ได้ใช้อุบายนิดหน่อย ความจริงก็สนุกไม่เบาเลย” ขณะที่มองหวังเสวียนจ้านที่ค่อยๆ เลือนหายไป เด็กน้อยยิ้มกริ่ม
จากนั้นนางก็เห็นชาวปีกปัณฑูรสามตนที่บินออกไปไกล ใบหน้าอ่อนวัยถมึงทึงขึ้นมาอีกครั้ง
“พวกเจ้า…”
ตูม! นางกระทืบเท้าไปด้านหลัง อากาศดังสนั่นหวั่นไหว
คลื่นลมสีขาวกระจายตัวโดยพลัน ร่างกายทิ้งริ้วรอยสีขาวไว้เป็นทาง เข้าประชิดตัวแทนท
