้ว แทบจะไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไรมากนัก
ในจัตุรัสฟ้าคราม หวงส่านกับหงโต้วจากหอสร้างโลกนอนปางตายเหนือค่ายกลรักษา เหม่อมองภาพบนหน้าจอผลึกหินเงียบๆ
ผ่านไปชั่วครู่ หงโต้วถึงได้พึมพำว่า “นึกถึงตอนนั้น จิตใจของพวกเราฮึกเหิมมากเพียงใด จองจำสวนเอเดนก่อน จากนั้นทำให้นักบวชกริ่งเกรง อับดับหนึ่งง่ายดายเพียงเอ่ยปาก ตอนนี้กลับปิดฉากด้วยศูนย์…”
เปรี้ยง!
สายฟ้าสีทองฟาดลงกลางศีรษะของหงโต้ว ควันลอยโขมง
“เจ้า…เจ้าผ่าข้าทำไม” หงโต้วงุนงง มองหวงส่านด้วยความโกรธเกรี้ยว
“เพราะเจ้ามันปากมากน่ะสิ หากไม่ใช่เพราะคนเยอะ ข้าจะพุ่งไปฆ่าเจ้าเดี๋ยวนี้แน่!” หวงส่านโมโหทันทีเมื่อได้ยินหวงส่านพูด บัดนี้จดจ้องมันด้วยแววตาเย็นเยียบ
หงโต้วหดตัว สัมผัสได้ว่าความเย็นแผ่คลุมไปทั่วร่าง
ใช่แล้ว มันเป็นจิตสังหารของหวงส่าน มันไม่ได้ล้อเล่น!
ณ เทือกเขาจงหลง ตัวแทนทั้งสามของสรวงสวรรค์ยังเหาะเหินค้นหาสถานที่ต้องสงสัย
“ตอนนี้จวนจะออกจากอาณาเขตของเทือกเขาจงหลงแล้ว แต่ยังไม่พบอะไรเลย ผิดทางหรือไม่” อันหลินพูดอย่างกังวล
“ผิดก็ผิดสิ ข้าปรับพิกัดสองครั้งแล้ว ไม่มีแรงจะวางค่ายกลตามปราณแล้ว!”
วางค่ายกลตามปราณสิ้นเปลืองกำลัง หลิวเชียนฮ่วนทำหน้ามุ่ยเบนสายตามองทางอื่น ไม่สนใจคำพูดของอันหลินอีก
หวังเสวียนจ้านเองก็รู้ว่าเรื่องนี้บังคับกันไม่ได้ ยืนยันตำแหน่งคร่าวๆ ได้ก็ไม่เลวอย่างยิ่งแล้ว ตอนนี้จึงกวาดสายตามองรอบทิศ พยายามมองหาเบาะแสร่องรอย
“เอ
