“เจ้าคือใครกันแน่?”
ชายชราผู้สวมชุดคลุมสีเทาจ้องมองซูเฉินด้วยสีหน้าจริงจัง น้ำเสียงแฝงความระวังเต็มเปี่ยม
พวกเขาทั้งหมดมองซูเฉินราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าหวั่นเกรง
แม้ว่าซูเฉินจะอยู่เพียงขอบเขตขุนนางยุทธ์ แต่การโจมตีเมื่อครู่กลับน่ากลัวถึงขีดสุด จ้าวยุทธ์หญิงผู้สูงวัยที่อยู่ในระดับห้าของขอบเขตราชายุทธ์กลับได้รับบาดเจ็บสาหัสเพียงหมัดเดียวจากเขา!
ระดับพลังของพวกเขาไม่ได้ต่างจากนางนัก จึงล้วนระแวดระวังซูเฉินอย่างยิ่ง
ซูเฉินไม่แม้แต่จะปรายตามองพวกเขาเลย สายตาของเขาเอาแต่จับจ้องไปที่หลินลั่วเว่ยอย่างอ่อนโยน จนกระทั่งโอสถชำระพิษเขียววิญญาณที่เขาป้อนให้นางเริ่มออกฤทธิ์ พิษในร่างของนางเริ่มจางหาย เขาจึงโล่งใจ
“ซูเฉิน พวกมันคือต้นตระกูลของสี่ตระกูลใหญ่แห่งนครหลวงต้าหลิน ล้วนอยู่ในระดับราชายุทธ์ พลังของพวกมันมิอาจประมาทได้ เจ้าต้องระวังให้มาก!”
หลินลั่วเว่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
แม้นางจะรู้ว่าซูเฉินแข็งแกร่งยิ่งนัก แต่นางก็ยังอดเป็นห่วงเขาไม่ได้
“ไม่ต้องห่วง ใครก็ตามที่กล้าทำร้ายเจ้า…จะต้องชดใช้! ลั่วเว่ย เจ้าตามข้าไปฆ่าคนกันเถอะ!”
ซูเฉินกล่าวเสียงนุ่ม ก่อนจะอุ้มหลินลั่วเว่ยไว้ในอ้อมแขนแล้วหมุ
