ไม่ได้ใช้กระบวนท่าใด ๆ อาศัยเพียงพลังร่างกายบริสุทธิ์ ทรงพลังและบ้าคลั่งยิ่งนัก
กระบี่ดำในมือชายชราชุดเทาถูกหมัดเดียวของซูเฉินบดขยี้เป็นผุยผง ลมปราณโลหิตของชายชราร่างเตี้ยถูกกระจายสิ้น แขนข้างหนึ่งระเบิดกลายเป็นหมอกโลหิต
กระบี่วิญญาณของสตรีวัยกลางคนไม่อาจทะลุแม้แต่ผิวหนังของซูเฉิน ถูกหมัดเดียวบดทำลายสิ้นเช่นกัน
ทั้งสามร่างกระเด็นไปคนละทิศ ดุจถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ กระอักโลหิตพลางสายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
“อะไรนะ?!”
ทั้งสามคนเบิกตาโพลง หมัดของซูเฉินน่าสะพรึงดั่งเทพเจ้าลงทัณฑ์ ทำลายทุกสรรพสิ่งในหมัดเดียว ความรู้สึกสิ้นหวังจู่โจมหัวใจของพวกเขาอย่างรุนแรง
“ซูเฉิน…เขาแข็งแกร่งขึ้นอีกแล้ว!”
หลินลั่วเว่ยในอ้อมแขนของซูเฉินเบิกตากว้าง แววตาเต็มไปด้วยแสงระยับแห่งความไม่อยากเชื่อ
ทว่าเมื่อเงยหน้ามองใบหน้าของเขา นางกลับรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด
“ไอ้สารเลว เจ้าต้องตาย!!!”
ขณะนั้นเอง เสียงแค้นเคืองดังขึ้น
หญิงชราที่เคยบาดเจ็บสาหัสจากหมัดของซูเฉินจู่โจมพุ่งเข้าใส่เขา ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว สัตว์พิษหลายสายสีดำพุ่งออกจากแขนของนางหมายเล่นงานซูเฉิน
“ซูเฉิน ระวัง!”
หลินลั่วเว่ยร้องเตือนด้วยความตกใจ
“ไม่รู
