หลังออกัสฟื้นขึ้นมา ก็เจอกับมังกรปีกครามเข้าพอดี ด้วยเหตุนี้จึงสำแดงเดชครั้งใหญ่ ชิงจอกศักดิ์สิทธิ์ใบแรกในการประลองนี้ให้กับกลุ่มได้สมใจหวัง
ทั้งสามกำลังจะออกเดินทาง กลับเจอกับพวกชิงจือที่รีบเร่งเหาะมาพอดี จึงอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้
“พวกเจ้ามาสายไปแล้ว” เชอรีลยิ้มตาหยี ใบหน้าเจือความลำพอง
หลังเงียบงันอยู่นาน พอออกัสฟื้นคืนชีพ สวนเอเดนของพวกเขาย่อมมีความมั่นใจเพิ่มขึ้นเป็นธรรมดา เริ่มไล่ล่าอย่างฮึกเหิม
“บัดนี้หอสร้างโลกหมดหวังแล้ว มีเพียงสรวงสวรรค์กับเมืองพุทธและเราเท่านั้นที่ต้องสู้กันสักตั้ง ตอนนี้ตัวแทนของเมืองพุทธมาเยือนถึงที่แล้ว ก็จัดการได้ง่ายดี” ออกัสเอ่ยเสียงเรียบ
เมื่อหงโต้วกับตงเยี่ยนได้ยินคำพูดของออกัสก็อัดอั้นในใจ กำลังจะอ้าปากด่า กลับพบว่าชิงจือกับชิงซินถอยหนีไปแล้ว…
“ให้ตายสิ พวกเจ้ายังมียางอายอยู่อีกไหม ถึงได้วิ่งเร็วขนาดนี้!” หงโต้วตะโกนเสียงกร้าว
“ต้องขออภัย จอกศักดิ์สิทธิ์ถูกชิงไปแล้ว สวนเอเดนพยายามจัดการอาตมา จึงล่าถอยมาตั้งหลักก่อน!”
ชิงจือพูดประโยคนี้ในขณะที่วิ่งหนีไปด้วย ไม่ห่วงภาพลักษณ์เลยแม้แต่นิด
แต่คิดๆ ดูแล้วก็ถูก หากมัวแต่ห่วงภาพลักษณ์พูดคุยอีกสักประโยคสองประโยค พวกเขาคงหนีไม่พ้นแน่
“หยุดนะ!”
ออกัส เชอรีลและอาเธอร์กางปีกพุ่งลงมา ร่างกายกลายเป็นลำแสงสีขาว ไล่ล่าอย่างไม่ลดละ!
หงโต้วกับตงเยี่ยนมองร่างของทุกคนที่หนีไปไกล ตกอยู่ในภวังค์ความเงียบ
หงโต้วบันดาลโทสะ
