บื้องหน้า เจ้าว่าข้างในจะมีจอกศักดิ์สิทธิ์หรือไม่” แววตาของเชอรีลเป็นประกาย ชี้หอคอยสีขาวที่เปล่งประกายอยู่ท่ามกลางขุนเขา พลางพูดอย่างตื่นเต้น
“มีหอคอยที่ตั้งอยู่ในบริเวณที่สะดุดตาแบบนี้ ข้ารู้สึกว่าแปลกๆ ชอบกล”
ออกัสขมวดคิ้วจ้องหอคอยแล้วกล่าวออกมา
“แต่มีเป้าหมายย่อมดีกว่าค้นหาอย่างไม่มีเป้าหมาย พวกเราเข้าไปดูกันหน่อยเถอะ!” อาเธอร์คิดว่าอย่างไรเสียหากว่ามีการดักซุ่ม ความสามารถอย่างพวกเขาหลบหนีก็ไม่ใช่เรื่องยาก สู้ลองไปสำรวจดูสักหน่อยดีกว่า
เชอรีลก็พยักหน้าอย่างลิงโลดใจเช่นกัน “เห็นด้วย!”
ผลโหวตจึงเป็นสองต่อหนึ่งด้วยเหตุนี้
ทั้งสามเริ่มมุ่งหน้าไปยังหอคอยสีขาว
ไม่นานก็มาถึงเวหาเหนือหอคอยสีขาว
ทั้งสามคนเหาะลงไปยังทางเข้าของหอคอย พบว่ามีม่านลายน้ำบดบังทัศนวิสัย ไม่เห็นสถานการณ์ภายในหอ
พวกเขาทะลุผ่านม่านลายน้ำอย่างระแวดระวังและเข้าสู่ภายในหอ
จากนั้นพวกเขาก็ตะลึงงัน
ใช่แล้ว ทั้งหกใบหน้างงเป็นไก่ตาแตก!
“แย่แล้ว พวกเราถูกสรวงสวรรค์ดักซุ่ม!”
อาเธอร์หน้าถอดสีทันทีที่ได้สติ รีบชักคันธนูออกมาโดยพลัน
ทั้งสามคนจากสรวงสวรรค์มองพวกเขาอย่างเห็นอกเห็นใจ
อันหลินส่ายหน้าและถอนหายใจ “พี่ใหญ่ เจ้าช่วยดูให้ดีๆ หน่อย ใครดักซุ่มกัน ไม่ได้เตรียมอาวุธสักชิ้นเลยด้วยซ้ำ”
ขณะที่พูด เขาชี้หลิวเชียนฮ่วนที่เริ่มเล่นมือถือขึ้นมาอีกครั้งแล้วพูดต่อว่า “ดูสภาพนี้สิ เป็นสภาพของคนที่ดักซุ่มพึงมีหรือ!”
อาเธอร์ “…”
ออกัสไ
