ี้แข็งแกร่งยิ่งนัก เราสู้ไม่ไหว…
สัญชาตญาณของเสือยักษ์สีทองบอกมัน หากไม่หนีต้องจบเห่เป็นแน่
“ตายเสียเถอะ วิชาพยัคฆ์พิฆาต!”
มันแผดร้องเสียงดัง กรงเล็บตะปบผิวดินทันใด ฝุ่นผงพวยพุ่งตลบอบอวล
หวังเสวียนจ้านเกร็งไปทั้งตัวเมื่อได้ยิน เตรียมพร้อมรับมือ
สามวินาทีต่อมา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปโดยพลัน พูดเสียงกร้าวว่า “บัดซบ คิดจะหนีหรือ!”
กระแสไฟดังเปรี๊ยะไปทั้งตัว พุ่งออกไปยังทิศทางที่เสือยักษ์สีทองตัวนั้นหลบหนีหายไป
อันหลินกับหลิวเชียนฮ่วนยังยืนแคะหูอยู่ที่เดิม
ดวงตาสุกใสของหลิวเชียนฮ่วนน้ำตารื้น พูดด้วยใบหน้าที่เศร้าหมองว่า “อันหลิน เจ้าว่าข้าหูหนวกไปแล้วหรือยัง ทำไมตอนนี้ข้าไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย…”
อันหลินอ้าปากค้าง แหกปากเสียงดังว่า “หา ท่านว่าอะไรนะ!”
หลิวเชียนฮ่วนเห็นปากของอันหลินขยับ ก็ตะโกนลั่นเช่นกันว่า “หา เจ้าว่าอะไรนะ!”
…
“สวะ จะหนีไปไหน!”
หอกยาวของหวังเสวียนจ้านรายล้อมด้วยกระแสไฟ แปลงร่างเป็นมังกรอัสนี พุ่งใส่เสือยักษ์สีทอง
ความเร็วของมันว่องไวอย่างยิ่ง ประหนึ่งสายฟ้าฟาด แทบจะไม่ให้เวลาเสือยักษ์ตั้งตัวเลย
เสือยักษ์ทันบิดก้นหนีเท่านั้น หอกก็ทะลวงบั้นเอวของมัน กระแสไฟลุกลามไปไกลร้อยจั้ง ฉีกทึ้งปฐพี
เลือดสาดกระเซ็น เสือยักษ์กลิ้งไปทั่วพื้นพร้อมร้องโหยหวน
หวังเสวียนจ้านไม่ยั้งมือ แต่พุ่งเข้าไปหาเสือยักษ์ที่ล้มบนพื้นทันใด หอกยาวพุ่งลงมาพร้อมกับอานุภาพอันทรงพลังอย่างไม่ปรานี
“มังกรศิโร
