้ห้าจุดหนึ่งคะแนน
สุดท้ายชิงจือผู้ที่มีรูปโฉมงดงามก็ออกโรง การขึ้นสังเวียนของเขาทำให้ฝูงชนใจจดใจจ่อ
ชิงจือเป็นตัวแทนอันดับหนึ่งของเมืองพุทธ ได้ยินว่าบำเพ็ญเพียรในป่าหินลู่หลียี่สิบปี มีจิตใจที่ปราศจากสิ่งมัวหมอง มั่นคงอย่างยิ่ง
เป็นอย่างที่คิด เมื่อเขาเข้าไปในแดนพิศวง ย่างไปข้างหน้าที่ละก้าว แม้จะไม่เร็ว แต่ทุกย่างก้าวมั่นคงยิ่งนัก แทบจะไม่มีความลุ่มหลงมัวเมาขัดขวางฝีเท้าของเขาได้
เมื่อถึงก้าวที่ห้าสิบ ชิงจือเห็นร่างสีเขียวบนเนินเขา
เสียงร้องเพลงใสกังวานของนางลอยเข้ามาในใจ ใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มมีรอยยิ้มบางๆ มือขาวปลอดยื่นมาหาเขา
ชิงจือไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นร่างของนางในหนทางแห่งความลุ่มหลง หัวใจอดสั่นระริกไม่ได้
“อย่าเอาแต่เรียกโยม เรียกโยมๆ ๆ อยู่ได้ ข้ามีชื่อนะ”
“ต่อไป…เจ้าเรียกข้าว่าแม่นางซิ่วก็แล้วกัน!”
แววตาของเขาเลื่อนลอยเล็กน้อย “แม่…แม่นางซิ่วหรือ”
เปรี้ยง!เกิดเสียงดังขึ้นในใจเขาประหนึ่งสายฟ้าคำราม สะดุ้งโหยง ภาพลวงตาแตกสลายดุจกระบี่คมทะลวง กลับสู่ทะเลดวงดาวอีกครั้ง เหงื่อกาฬผุดเต็มหน้าผาก
ใบหน้าของชิงจือฉายความพรั่นพรึง ยังดีที่เขาสงบจิตสงใจได้แล้ว
เขาก้าวเท้าอีกครั้ง แต่ทุกย่างก้าวกลับกลายเป็นความลำบากยากเย็น
สุดท้ายเขาก็หยุดอยู่ที่ก้าวที่หกสิบเจ็ด
“ชิงจือ หกสิบเจ็ดก้าว หกจุดเจ็ดคะแนน!” รองผู้อำนวยการอวี้หัวประกาศผลคะแนนอีกครั้ง
ชิงเหยียนกับชิงซินประหลาดใจกับผลลัพธ์นี้เล็กน้
