หลิวเชียนฮ่วนควงคทาขนนก ก้าวเข้าไปในประตูสีน้ำเงินอย่างอาจหาญ
อันหลินมองร่างของหลิวเชียนฮ่วนด้วยความคาดหวัง นางอยู่ในระดับกึ่งแปลงจิตแล้ว หากเดินได้หกสิบกว่าก้าว เช่นนั้นเขาแค่เดินได้เยอะกว่าหงโต้วเพียงเล็กน้อย จะสามารถคว้าที่หนึ่งของการประลองได้
หลิวเชียนฮ่วนเข้าสู่หนทางแห่งความลุ่มหลง นางตะลึงกับทัศนียภาพอันงดงามของที่นี่ทันที “คุณพระ ดวงดาวเหล่านี้เป็นของจริงหรือ!”
ขณะที่พูด นางปล่อยลำแสงสุดท้ายใส่ท้องฟ้าไปทีหนึ่ง
พลังงานสีขาวพุ่งตรงไปหาท้องนภาที่เต็มไปด้วยดวงดาว ประดุจกระบี่คมที่ฉีกทึ้งรัตติกาล
ตูม!พลังงานระเบิด เกิดริ้วคลื่นไร้รูปร่างชั้นหนึ่งที่ทะเลดวงดาวบนท้องฟ้า แผ่กระจายปานลูกคลื่น
มุมปากของรองผู้อำนวยการอวี้หัวกระตุก ส่งกระแสจิตทันใดว่า “นักเรียนหลิวช่วยจริงจังกับการทดสอบด้วย อย่าทำลายของสาธารณะ!”
หลิวเชียนฮ่วนสะดุ้งตกใจกับเสียงที่โผล่มากะทันหัน จากนั้นก็แลบลิ้นออกมาอย่างขี้เล่น เริ่มก้าวไปข้างหน้า
ยิ่งเดินบนทางเดินหินมากเท่าใด อุปสรรคก็ยิ่งมาก หนทางข้างหน้าตัวแทนจากแต่ละกลุ่มล้วนเดินด้วยสายตาที่เรียบเฉย ผู้ชมในจัตุรัสคิดว่าไม่มีอะไรน่าดู ต่างก็พูดคุยสัพเพเหระกันขึ้นมา
“นี่ พวกเจ้ารีบดูหน้าจอสิ เหมือนศิษย์พี่หลิวจะลำบากขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะ”
“นี่มันเหลวไหลไม่ใช่หรือ ยิ่งเดินจะยิ่งสบายหรือไง”
“ประเด็นคือตอนนี้นางเพิ่งเดินได้สิบกว่าก้าว คล้ายว่าจะเดินไม่ไหวแล้ว!”
“ไม่หรอกกระมั
