กลุ่มที่เข้าแดนพิศวงลำดับแรกเป็นตัวแทนจากเมืองพุทธ ชิงเหยียนก้าวเข้าสู่ประตูมิติสีน้ำเงินก่อนใคร
หนทางลุ่มหลง หนึ่งก้าวหนึ่งความลุ่มหลง
โดยปกติแล้ว ยิ่งเป็นคนที่มีระดับพลังยุทธ์สูงส่ง ความเข้าใจในมรรคจะยิ่งถ่องแท้ จิตใจก็จะยิ่งหนักแน่นด้วยเช่นกัน
แต่ทว่า มันก็แตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล บางคนอาจจะมีจิตใจที่แก่กล้าอย่างยิ่งตั้งแต่อายุยังน้อย ปัจจัยที่ไม่แน่นอนของการประลองนี้ก็มีมากมายกายก่องอยู่ดี
ชิงเหยียนพนมมือ ย่างเท้าเดินบนทางเดินหินอย่างต่อเนื่อง
พวกอันหลินสามารถมองผ่านหน้าจอผลึกหินได้ว่า ทุกย่างก้าวของชิงเหยียนจะหยุดชะงักครู่หนึ่ง และยามย่างก้าวต่อไป ล้วนลำบากยากเข็ญอย่างยิ่ง
เดินไปได้ครู่หนึ่ง หน้าผากของเขาก็ชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ดวงตาหลับพริ้ม ปากร่ายบทสวดมนต์ ฝีก้าวช้าลงเรื่อยๆ สุดท้ายร่างกายสั่นเทายามยกเท้า ไม่อาจก้าวออกไปได้อีก
เหงื่อหยดกระทบผิวทะเลสาบ ทำให้เกิดริ้วคลื่นเป็นระลอกๆ ดวงดาราเต็มท้องนภาบนผิวดินบิดเบี้ยว
ห้านาทีต่อมา ลำแสงสีขาวทำให้ร่างของเขาค่อยๆ เลือนหายไป ปรากฏตัวบนสังเวียนประลองอีกครั้ง
ตุบ…หน้าของชิงเหยียนแดงก่ำ ทรุดตัวคุกเข่าลงบนสังเวียนอย่างหมดแรง ราวกับผ่านการสู้รบปรบมือกับจิตใจของตน
“ชิงเหยียน ห้าสิบหกก้าว ห้าจุดหกคะแนน” เซียนสวรรค์อวี้หัวเริ่มประกาศผลคะแนน
จากนั้น ชิงซินก็ก้าวเข้าสู่แดนพิศวง
เขาด้อยกว่าชิงเหยียนเล็กน้อย เดินทั้งสิ้นเพียงห้าสิบเอ็ดก้าว ได
