ง…”
นักเรียนบางส่วนที่ไม่ได้สนใจหน้าจอผลึกหินพากันเบนสายตามองท้องนภาเหนือสังเวียนประลอง
บนเส้นทางแห่งความลุ่มหลง หลิวเชียนฮ่วนชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าดูทุรนทุราย
“อ๊าก…เกมนี้ก็สนุกมาก เกมนั้นข้าก็จะเล่น ห้ามลบนะ ฮือๆ ๆ…”
ร่างอรชรของหลิวเชียนฮ่วนเดินโซเซไปข้างหน้า
“อะไรกัน…ไม่ได้ริบมือถือหรือ”
ดวงตาสีม่วงที่งดงามดั่งดวงดาราของนางสูญเสียสีสันทั้งหมดโดยพลัน สิ่งที่เข้าสู่คลองจักษุเป็นความเวิ้งว้างอันไกลสุดลูกหูลูกตา ไม่มีอะไรเลย ไม่มีอะไรให้เล่น
นางงงไปหมดแล้ว จากนั้นน้ำตาก็ทะลัก ยืนเหม่ออยู่ที่เดิม
…
ห้านาทีต่อมา
หลิวเชียนฮ่วนกลับมาแล้ว ทุกอย่างเงียบสงัด
“ฮือ…อันหลิน แดนพิศวงแห่งนี้โหดร้ายเหลือเกิน! ข้างในไม่มีอะไรเลย อ้างว้างนัก ไม่สนุกเลย ปลอบข้าที…” นางใช้มือเรียวยาวของนางเช็ดน้ำตาพลางระบายความทุกข์กับอันหลิน
อันหลินยืนงงอยู่กับที่ พูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ
“หลิวเชียนฮ่วน สิบหกก้าว หนึ่งจุดหกคะแนน!” รองผู้อำนวยการอวี้หัวอดกลั้นต่ออารมณ์โทสะ ประกาศคะแนนของหลิวเชียนฮ่วนออกมา น่าขายหน้าจริงๆ!
เหล่าเบื้องบนของสำนักก็เบือนหน้าหนี ทนมองไม่ได้
นักเรียนหลายหมื่นชีวิตในจัตุรัสต่างก็ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ
สิบหกก้าวหรือ น่ากลัวเกินไปแล้ว!
ส่วนหวังเสวียนจ้านรู้สึกหายใจติดขัด ใบหน้าแดงก่ำ มีความรู้สึกเหมือนว่าทุกสิ่งที่สร้างขึ้นมาอย่างยากเย็นถูกสุนัขคาบไปกินแล้ว
“พวกเจ้าคิดว่าข้าเป็นตัวถ่วงกลุ่มใช
