เมื่อได้ยินประโยค ‘อันหลิน ศูนย์จุดหนึ่งคะแนน’ อันหลินก็ได้สติกลับคืนมา
เขากวาดสายตามองมวลชนที่ตะลึงรอบๆ ด้วยความตกใจแล้วเกาหัว
“ตัว…ตัวถ่วงกลุ่ม!”
เสียงโศกเศร้า สิ้นหวัง หมดเรี่ยวแรงและความคับแค้นดังขึ้นข้างกายเขา
อันหลิน “…”
อันหลินก็งุนงงเช่นกัน ทำไมถึงเป็นแบบนี้…
ระดับความน่ากลัวของแดนพิศวงเหนือความคาดหมายของเขาอย่างสิ้นเชิง มันไม่สมจริงเลยสักนิด!
เขามองรองผู้อำนวยการอวี้หัวตาละห้อย เอ่ยปากว่า “ท่านผู้อำนวยการ ข้าคิดว่าเรื่องนี้ต้องมีลับลมคมในแน่…”
รองผู้อำนวยการอวี้หัวเพียงแค่ส่ายหน้าทอดถอนใจเมื่อได้ยิน ทำหน้าจนปัญญา
หนทางแห่งความลุ่มหลงเป็นแดนพิศวงนอกโลก ความลี้ลับของมันแม้แต่เซียนสวรรค์ระดับหวนสู่ความว่างเปล่ายังยากแท้หยั่งถึง
คะแนนของอันหลินเกินจะรับได้ แม้แต่ตัวอวี้หัวเอง ก็ไม่เชื่อว่าอันหลินจะก้าวไม่ออกแม้แต่ก้าวเดียว
แต่ทว่าเรื่องนี้ถูกชี้ขาดแล้ว
ลำพังแค่พวกเขาไม่มีทางวิเคราะห์ได้ว่าเป็นเพราะอะไร จึงจำต้องตัดสินตามผลลัพธ์
การประลองมรรคของสรวงสวรรค์ได้คะแนนทั้งสิ้นแปดจุดเจ็ดคะแนน เป็นอันดับสุดท้าย
มันช่างเป็นผลลัพธ์ที่โหดร้ายเหลือเกิน นักเรียนบางคนกำลังเช็ดน้ำตาเงียบๆ จนบัดนี้แล้วหลายคนก็ยังยอมรับความจริงประการนี้ไม่ได้
“ไม่มีทาง…เทพอันของข้าจะก้าวไม่ออกเลยสักก้าวได้อย่างไร”
“เป็นเพราะไม่สบายกาย ถึงทำให้เกิดผลลัพธ์แบบนี้”
“มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย มันไม่ใช่เรื่องจริง!”
