เมื่อเห็นอันหลินตัดสินใจออกโรงเป็นคนแรก ผู้คนในจัตุรัสก็เริ่มฮือฮากันขึ้นมาอีกครั้ง
“ศิษย์พี่อันหลินตัดสินใจขึ้นสังเวียนเป็นคนแรก นี่เขาตั้งใจว่าจะเริ่มต้นอย่างสวยงามหรือ”
“พูดยาก สถานการณ์ของการประลองมรรค ใช่ว่าเจ้าจะไม่เห็นเสียหน่อย สภาพของเทพอันไม่มั่นคงเอาเสียเลย”
“เฮ้อ ตอนนี้คะแนนรั้งท้ายมากเหลือเกิน…”
อากัปกิริยาของเหล่านักเรียนเริ่มหมดอาลัยตายอยาก แม้จะคาดหวังกับการขึ้นสังเวียนของอันหลิน แต่ไม่ลุ้นระทึกเช่นก่อนหน้านี้แล้ว
สมาชิกของอีกสามอิทธิพลที่เหลือก็จดจ้องอันหลินด้วยสายตาที่สนอกสนใจเป็นอย่างยิ่ง ในมุมมองของพวกเขา อันหลินเป็นคำนิยามของคำว่าประหลาดใจ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็เกิดขึ้นกับเขาได้ทั้งนั้น
อันหลินเดินไปยืนตรงหน้าผลึกหินสีดำขนาดยักษ์ สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเพ่งสมาธิไปที่ผลึกหิน
ขั้นตอนนี้เขาเคยผ่านมาแล้วเมื่อก่อนหน้านี้ ตอนนี้จึงกระทำอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานก็ปรากฏตัวอยู่ในพื้นที่โล่งกว้าง
นี่เป็นทะเลทรายอันกว้างขวาง ท้องฟ้าเป็นสีแดงก่ำ มีสายลมโชยมาเป็นระลอกๆ
อันหลินสัมผัสบรรยากาศโดยรอบอยู่ครู่หนึ่ง ก็รู้แล้วว่าพื้นที่ความคิดแห่งนี้ สมจริงกว่าพื้นที่ที่เขาเข้าไปประชันกับเจียงหย่าหนานมากโข
ผลึกหินประชันความคิดอันนี้ชั้นสูงกว่า น่าจะไม่เกิดเหตุการณ์ที่ความคิดทำลายผลึกหิน
โครม!
หุ่นไม้ตัวหนึ่งทะยานลงมาจากฟ้า เยื้องย่างเข้ามาทางอันหลินด้วยท่วงท่าที่แข็งทื่ออย่างยิ่ง
นักเรียนในจ
