ิดเสียงโห่ร้องของผู้ชายนับหมื่นคนในจัตุรัส
นางจดจ้องศิลาสีดำเบื้องหน้า สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยื่นมือทั้งสองข้างออกไป ฝ่ามือหันเข้าหาศิลา
คทาขนนกที่ลอยอยู่ข้างหน้าหมุนอย่างรวดเร็ว พลังงานที่น่ากลัวอย่างยิ่งกำลังรวมตัว
“เอาลำแสงสุดท้ายของข้าไปกิน!”
เมื่อเสียงใสแจ๋วดังขึ้น พลังงานก็ทะลักออกจากคทา ก่อตัวเป็นเสาแสงพลังงานสีชมพู โจมตีศิลาสีดำโดยพลันราวกับปืนเลเซอร์
โครม!พลังงานระเบิดพร้อมกับอุณหภูมิสูง สายลมคลั่งพัดหวีดหวิว
อันหลินโล่งอกเมื่อเห็นฉากนี้ อานุภาพของมันน่ากลัวอย่างแท้จริง ร้อยทั้งร้อยเอาอยู่แน่ๆ
ศิลาสีดำเริ่มแสดงค่าพลัง ‘ระดับพสุธา ขั้นต้น’
พระโพธิสัตว์ฮุ่ยหมิงกล่าวอีกครั้งว่า “หลิวเชียนฮ่วน เจ็ดคะแนน”
“อะ…อะไรนะ แค่เจ็ดคะแนนเองเหรอ!”
อันหลินเบิกตากว้างอย่างเหลือเชื่อ
ไม่ใช่แค่เขา ผู้ชมหลายหมื่นคนในจัตุรัสก็ตกตะลึงเช่นกัน จากนั้นก็เอ็ดตะโรกันเกรียวกราว
“ข้าไม่ยอม! ทำไมได้แค่เจ็ดคะแนนเล่า ลำแสงสุดท้ายของข้านั้นไร้พ่าย อย่างน้อยก็ต้องได้สิบเอ็ดคะแนน!” หลิวเชียนฮ่วนก็เหลือบมองและตะโกนถามฮุ่ยหมิงเสียงดังเช่นกัน
ใบหน้าของฮุ่ยหมิงกระตุกไปเล็กน้อย สองมือพนม ชี้แจงเสียงเรียบว่า “แม้พลังยุทธ์ของโยมหลิวจะมีอานุภาพยิ่งใหญ่ แต่กลับมีดีเพียงภายนอก ก็เหมือนกับเรื่องราวที่ตั้งใจลอกเลียนแบบนั่นแหละ มีเพียงเปลือกนอก ไม่มีการหยั่งรู้และแก่นแท้”
เสียงของเขาไม่ดัง แต่ผู้คนนับหลายหมื่นคนกลับได้ยินค
