สะดุ้งโหยงกับเสียงโห่ร้องเหล่านี้ “เกิดอะไรขึ้น อันหลินคนนี้โด่งดังปานนี้เชียวหรือ!”
ตัวแทนของหอสร้างโลกล้วนเป็นเผ่าพันธุ์ประหลาด แทบจะไม่มีปฏิสัมพันธ์กับนักเรียนคนอื่น พวกมันจึงไม่รู้ว่าตำนานของอันหลินนั้นน่าตะลึงปานใด
อันหลินรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลทันทีที่ได้ยินเสียงโห่ร้องเหล่านี้
แม้เขาจะหน้าด้านหน้าทน แต่ก็เป็นคนที่รักศักดิ์ศรี เขาไม่อยากทำให้ทุกคนผิดหวังเลยจริงๆ
ถึงแม้ตัวแทนทั้งสี่ทิศอย่างพวกหงโต้วและอาเธอร์จะทำได้ไม่ดีนัก ทว่าก็เป็นสุดยอดอัจฉริยะในบรรดากลุ่มอิทธิพล วรยุทธ์ที่พวกเขาใช้จะด้อยได้อย่างไร
เขาคิดว่าหากใช้หมัดสะเทือนขุนเขา อาจจะได้คะแนนราวๆ ห้าคะแนน แต่ถ้าใช้หมัดสะเทือนขุนเขาอัสนีได้ดีละก็ น่าจะได้หกถึงเจ็ดคะแนน นี่มันเป็นคะแนนรั้งท้ายชัดๆ…
ส่วนหกกระบี่เทพสงคราม แม้หนึ่งกระบวนท่าจะลึกล้ำ แต่อานุภาพไม่เพียงพอ อาศัยอานุภาพของกระบี่พิชิตมาร ไม่มีทางถูกจารึกไว้ในการประเมิน ฉะนั้นจึงใช้ไม่ได้
สิ่งเดียวที่ใช้ได้ ดูเหมือนจะมีเพียงอาวุธสังหารชิ้นนั้นแล้ว…
ขอเพียงระมัดระวังสักหน่อย คงจะไม่เป็นไรหรอกมั้ง
อันหลินสูดหายใจเข้าลึก เมื่อตัดสินใจแล้ว ก็เดินไปยืนข้างหวังเสวียนจ้านแล้วเอ่ยปากว่า “ศิษย์พี่หวัง เดี๋ยวข้าจะใช้อาวุธสังหาร ข้าหวังว่าท่านจะช่วยคุ้มกันข้าได้”
หวังเสวียนจ้านชะงักเมื่อได้ฟัง จากนั้นก็พูดอย่างตกใจว่า “เจ้าจะเอาจริงแล้วหรือ! ไม่สิ…จะใช้ความสามารถที่แท้จริงแล้ว
